Weekendje ‘vrij’

Voor het eerst sinds we ouders zijn van onze peuter en dreumes hadden we een weekendje vrij. Het was niet de eerste keer dat ze samen gingen logeren, maar vorige keer was een ‘moetje’ omdat we hielpen bij een verhuizing. Deze keer was er absoluut geen noodzaak om ze uit logeren te sturen. Maar het was heerlijk!

Onze dreumes slaapt niet door, tenminste hij wordt standaard een keer wakker en meestal slaapt hij na wat drinken weer vrij snel, maar onze nachten zijn altijd gebroken. Hoe vreemd het ook klinkt, dat went. Maar dit weekend kwamen we er weer achter hoe fijn het is om door te slapen (en een nacht van minimaal 7 uur te maken)  We verheugden ons dus al op het slapen, en daar hebben we gebruik van gemaakt. Maar niet alleen dat…

We hebben samen weer eens aan een trimloop meegedaan (in Carnavalskleding, want het is wel Carnaval) en we zijn uitgebreid uit eten geweest. Bijna 2,5 uur hebben we rustig zitten tafelen bij de Japanner en ons laten verwennen door een 5-gangen menu. Niet honderd keer opstaan van tafel omdat de een drinken wil, de andere een snotneus heeft, dan moet er weer gepoetst worden en honderd keer zeggen dat we aan tafel blijven tot iedereen klaar is met eten. Heerlijk!

Wij hebben bijgetankt. En nu kan ik niet wachten tot over een klein uur mijn ouders met mijn jongens voor de deur staan. Om ze helemaal plat te knuffelen en nog even samen met ze Carnaval te vieren vanmiddag als de optocht bij ons door de straat komt. En even kijken of het de oudste opvalt dat zijn muursticker is gemaakt (die zijn broertje een tijdje geleden eraf had getrokken -groot drama-) Want het is toch ook wel erg fijn als mijn twee herriemakers gewoon weer om me heen dartelen!

Weekendje ‘vrij’

Oefenen bij de kleuters

De voorbereidingen zijn vandaag in volle gang, want morgen is het zover! Dan gaat onze peuterpuber voor het eerst naar de kleuterklas. Hij mag gaan oefenen. En dus is mama druk in de weer om alles bij elkaar te pakken. Een week geleden heb ik samen met een andere nieuwe moeder een gesprek gehad met een moeder uit de ouderraad (toevallig de buurvrouw) over wat we kunnen verwachten. Nu volg ik ook de serie Luizenmoeder, net als half Nederland, en heb ik om de haverklap nu al lachstuipen over wat er bij komt kijken.

Want natuurlijk zijn er traktatieregels (die vallen eigenlijk best mee, drop mag gewoon), na-school-afspreek-regels (haal je kind niet te laat op, maar dit is meer gebruik dan een regel) en de ouder-hulp-troepen. Maar, daar hoef ik me nu nog niet druk over te maken. Eerst maar eens die eerste dag doen. Dus zorgen dat er een fatsoenlijke rugzak is met een bakje fruit, een bakje brood, en twee bekers met drinken. En in de tas ook nog een reserve broek en onderbroek want hij moet zelf naar de wc (ik heb hier alle vertrouwen in, maar een ongeluk zit in een klein hoekje).

Het ging vanochtend dus al mis bij de rugzak. Hij heeft een ontzettend leuk exemplaar van SkipHop, maar die bleek niet groot genoeg. Dus hij heeft zijn broertje even heel lief aan moeten kijken. Die heeft bij zijn geboorte namelijk een rugzak gehad van Nijntje en die is wel groot genoeg. Ik heb mijn dreumes beloofd dat hij over drie jaar een hele mooie nieuwe rugtas krijgt (ik geloof niet dat het hem veel uitmaakt). En de oudste is helemaal in zijn nopjes met zijn nieuwe rugtas. Alles gepast en natuurlijk even geoefend met lopen. Ook het drinken uit de bekers geoefend, want die hebben allebei weer andere systeempjes. Maar ik denk dat hij er nu echt klaar voor is. Morgen gaat mijn kleine, lange 3-jarige kijken hoe het is om naar school te gaan. En mama kijkt in het begin heel even mee. Nu kijken wie er vannacht het beste slaapt!

Oefenen bij de kleuters

Einde babyfase

Leuke titel, eigenlijk klopt deze al een paar maanden. Want hoewel de jongste nu sinds een dag een jaar oud is, en dus officieel nu dreumes, is hij fysiek al een tijdje geen echte baby meer. Het eerste jaar is supersnel gegaan. Het is waar, het gaat inderdaad sneller bij een tweede. Je doet ook gewoon door.

Mijn grootste ‘afwijking’  van het afgelopen jaar was het vliegen. Ik heb namelijk altijd geroepen: “Ik ga niet vliegen met een kindje onder de 2 jaar”. Om de simpele reden dat die niet kan aangeven wat hij voelt. Daar ben ik dus heel erg op terug gekomen. De mogelijkheid om naar de Antillen te gaan en bij een neef te verblijven was er, en die zou er na twee jaar niet meer zijn, dus ik hakte een knoop door en we zijn gegaan. En dat was heerlijk!

Daarnaast ga je ze vergelijken. De ontwikkeling van de twee jongens is compleet verschillend. Waar de oudste pas ging kruipen net voor zijn eerste jaar (die was meer van het babbelen) ging de jongste met 8 maanden al het hele huis door. Inmiddels loopt hij zelfstandig achter het loopwagentje en is het wachten tot hij zelf los loopt. Maar het grootste verschil is de nijdigheid van de tweede. Hij weet wat hij wil, en o wee als het anders gaat. Er zijn beroepen waar je verplicht gehoorbescherming moet dragen, ouder zou zo’n beroep kunnen zijn.

Maar het was vooral een jaar van genieten. Met zijn grote blauwe ogen en lange wimpers  is hij de charmeur van het gezin. Het maakt niet uit waar je bent, hij heeft aanspraak en hij geniet er van (ook bij de Amerikanen en Antillianen op Aruba 😉 ) Hij gaat overal mee naartoe en vindt alles prima. Ik heb dan ook met hem de volgende afspraak gemaakt: blijf net zo’n lief en vrolijk kind als het afgelopen jaar en gillen hoeft niet!

Einde babyfase

Vragen, vragen, vragen (en meer vragen)

Het is begonnen. De waarom-fase leek peuterpuber overgeslagen te hebben, maar de vragenfase heeft zich aangediend. Ik heb me voorgenomen zoveel mogelijk antwoord te geven op al zijn vragen. Daar wordt hij alleen maar wijzer van toch? Alleen toen wist ik nog niet dat sommige vragen, ondanks antwoord, nog honderd keer gesteld gingen worden.

Mijn man die is heel goed in negeren als hij het genoeg vindt. Dat vind ik een kunst, want ik kan dat dus niet. Omdat ik weet dat peuterpuber dan helemaal niet stopt met zijn vragen. Mijn man wordt dan oostindisch doof en doet gewoon door met waarmee hij bezig is. Ik raak afgeleid. Het gaat dan ook in een sneltreinvaart door. “Mama wat gaan we nu doen? Mama waarom gaan we dat doen? Mama gaan we dat nu doen? Mama hoe heet dit? Mama waarom is dat? Mama hebben wij dat ook? Mama mag ik dat dan ook? Mama gaan we nu? Mama komt die nog? Mama wanneer komt die dan? En nog heel veel andere vragen.

Het is vooral ‘fijn’ als ik net met de baby bezig ben en peuterpuber geen genoegen neemt met het feit dat ik even iets anders aan het doen ben. Het liefste komt hij dan tegen me aan staan om in mijn oor al zijn vragen te tetteren. Of het andere uiterste: hij gaat iets doen waarvan hij weet dat dat dus niet de bedoeling is…. En dit is meestal op spullen van zijn broertje staan, de gevouwen was uit elkaar halen en kijken of er nog koekjes en snoepjes te scoren zijn. Wat mij betreft is hij klaar voor school, en dat komt goed uit want over twee weken mag hij gaan proberen. Kan hij al zijn vragen aan de juffen en de andere kindjes gaan stellen!

Vragen, vragen, vragen (en meer vragen)

Decibel, decibeller, decibelst

Ken je van die mannetjes die rondlopen met een klein apparaatje om te zien of er niet teveel geluid geproduceerd wordt?  Ik zou niet weten wat het maximale geluid is wat zo’n apparaatje kan meten. Wat ik wel weet is dat onze nog-net-baby het ding een heel eind uit zou laten slaan.

Sinds een paar weken laat hij het horen als iets niet gaat zoals hij wil. En dan maakt het niet uit of je de intentie hebt om hem te helpen, totdat er daadwerkelijk gebeurt wat hij wil zet hij het op een gillen. En met gillen bedoel ik eigenlijk: GILLEN!!!! Ik werk als DJ en dus is het van belang dat ik zuinig met mijn oren omga. De muziek op een koptelefoon staat nogal gauw te hard. Maar onze baby zorgt eigenhandig voor blijvende gehoorschade.

Momenteel lijkt niets te helpen en gilt hij meerdere malen per dag: hij gilt omdat hij wil drinken, hij gilt omdat hij wil eten, hij gilt omdat hij opgetild wil worden, hij gilt omdat hij uit de box wil, hij gilt omdat je een speeltje afpakt, enz. enz. Maar hij ergste: hij gilt ’s nachts. En dan komt het geluid nog net een tikkeltje harder aan. Peuterpuber begint er aardig aan te wennen. We hoeven steeds minder vaak hem te troosten omdat hij schrikt van zijn broertje. Maar die schreeuwt zichzelf zo wakker, dat we vervolgens nog een tijdje met hem aan de wandel zijn. Ik zeg: op naar het praten, zodat hij zichzelf met woorden verstaanbaar kan maken, in plaats van het wakker schreeuwen van de hele straat. O ja, als iemand tips heeft om het gillen af te leren: kom maar door!

Decibel, decibeller, decibelst

Virusje in huis

We hebben een rustig weekend, alleen pakt dit iets anders uit dan verwacht. Bij baby zitten zijn hoektanden te vervelen, dus daar is de tandpijn (inclusief de bekende luiers) weer. Maar bovenop die tandpijn kreeg baby ook last van een virus. Voor het eerst, in zijn 11 maanden bestaan, hadden we een overgevend kind. En dus sliep meneer tussen ons in, want ik wilde wel zeker weten dat als hij moest spugen hij er niet in stikte. Op een handdoekje om te voorkomen dat ik ons hele bed zou moeten verschonen.

Iedere moeder kent vast dat moment dat je snot uit de neus van je baby haalt, poep weg veegt op plekken waar geen poep hoort te zitten en spuug opvangt. Nou gisteren was die laatste eer voor mijn man (ik had nummer 2 vandaag, dus eerlijk zullen we alles delen). Alleen nu ligt mijn oudste vent (lees: man) dus plat op bed. Geen idee of het zo besmettelijk is maar in ieder geval lijkt baby zijn vader aangestoken te hebben.

Vandaag bestaat mijn dag dus uit het verzorgen van drie ‘kinderen’ zonder uitje naar buiten. En hopen dat ik zelf niet de pineut wordt. Hoe dan ook het is een rustig weekend (mij iets te rustig). Nu ga ik kijken of ik de oudste van wat thee kan voorzien met misschien een beetje brood. Fijne zondag allemaal!

Virusje in huis

Oud en Nieuw vieren?

Zodra je kleine kinderen hebt wordt Oud en Nieuw een vraagteken. Gaan we het moment van 00:00 meemaken of zijn we met andere dingen bezig? Handig is om dan thuis of dichtbij te zitten zodat de kinderen hun eigen bed in kunnen. We hebben namelijk ooit meegemaakt dat we besloten om 23:30 weg te rijden bij vrienden omdat kleine man op geen enkele manier ging slapen daar, maar zo oververmoeid was dat uitstellen geen optie meer was. Vervolgens zaten we dus op het moment supreme met zijn tweeën voor de televisie.

Dit was ons eerste Oud en Nieuw met zijn viertjes. En die vierden we bij de buren. Babyfoon mee, licht afgesteld en je hoort alles. Tijdens het Oud en Nieuw sta je toch voor je huis op straat, dus daar zat geen verschil in, Met peuterpuber hadden we afgesproken dat we hem wakker zouden maken. Baby was dus een vraagteken, want die wordt werkelijk overal wakker van. De hele dag was hij al allert op de knallen buiten.

Maar dat er ook met Oud en Nieuw geen pijl op te trekken is dat  bleek wel. Geen kik heeft de baby gegeven. Voor het eerst eigenlijk, want altijd hebben we er wel een keer uit gemoeten voor een tut die kwijt was, een doorgelekt kind of simpelweg omdat hij niet lekker lag. En niet alleen werd hij niet wakker. Hij sliep uit: tot bijna half negen! Ook peuterpuber deed het formidabel. Niet alleen vond hij het superstoer om er in de nacht even uit te zijn. Die anderhalf uur pakte hij er ruim bij vanochtend. Het werd 10:00. Waarbij wij ons nu de vraag stellen of we vannacht weer vuurwerk af gaan steken! (nee hoor buren, we zullen het laten…)

Oud en Nieuw vieren?