Bioscoop met kleuters

Een tijdje geleden ben ik voor het eerst met onze kleuter naar de bioscoop geweest. Een film van een uurtje in een speciaal kleuterjasje. Het geluid minder hard en de zaallichten niet helemaal uit. Fijn, want dan kun je de gezichtsuitdrukkingen een beetje in de gaten houden. Het is namelijk best wel veel wat er ineens op een kindje af komt. Het werd een succesje. Ook omdat we er een kleine lunchdate achteraan plakte en hij mama weer even helemaal alleen voor zichzelf had.

Vandaag wederom een bezoekje aan de bioscoop, deze keer met zijn neef en nichtjes erbij. Pieter Konijn stond op het programma en die wilden we allemaal wel zien. Terwijl de papa’s thuis bleven voor de dreumesen of andere taken hadden, zaten de mama’s aan de ene kant en de kinderen aan de andere kant. Deze keer het serieuze werk, want deze film duurde anderhalf uur. Gewapend met een kinderbox (drinken en iets lekkers) en zittend op rij twee was het ademloos kijken. Hoewel we drie 4-jarigen bij ons hadden (en de film 6 jaar als adviesleeftijd had) was er geen vuiltje aan de lucht. Buiten wat gewiebel op de stoel, vloog de anderhalf uur voor ze voorbij.

Maar ik kom er meestal pas later achter wat mijn kleuter er nu echt van vond. Thuis ging hij gelijk naar zijn vader om te vertellen dat hij die meneer zo grappig vond, vooral toen hij van het dak viel. En Pieter Konijn was leuk. De popcorn viel wat minder in de smaak. “Ik vond die niet zo lekker mam”. “Heb je die dan wel opgegeten?” ” Ja, maar nu ben ik er dik van.” (Ik heb geen idee waar dit vandaan komt, ik heb namelijk een ontzettend magere kleuter, ik moest er dus vooral om lachen) “Volgende keer hoef je die echt niet op te eten hoor als je het niet lust.” Net voor het slapen ga ik altijd nog even naast hem liggen om de dag door te nemen. Even vragen wat hij heeft meegemaakt en wat het leukste was. Vandaag was dat Pieter Konijn. Het bioscoopbezoekje was dus weer een groot succes.

Bioscoop met kleuters

Dreumes met extremen

Onze dreumes is van de extremen. In alles! Hij is extreem lief, extreem charmant, extreem nijdig en extreem vastberaden (vooral dat laatste eindigt vaak weer in extreem nijdig) Maar ook in andere dingen is alles net wat heftiger dan bij zijn broer. Zo is er de zogenaamde ‘tandenellende’. Hadden we net een beetje rust na het doorkomen van de eerste vier kiezen, nu is het de beurt aan de hoektanden.

En dus hebben we extreme vieze en volle luiers waar geen pamper tegen opgewassen is, een extreem slechte doorslaper (maak er daar dus maar drie van) en ook nog misselijkheid erbij. Dankzij onze dreumes realiseren we ons hoe makkelijk onze kleuter altijd is geweest. Die sliep uit, beet niet als hij last van zijn tanden had, en tandpijn duurde maar een nachtje waarna die tand door was en alles weer normaal was.

Maar het is dus niet alleen maar een graadje erger. Want waar onze dreumes ook is, hij windt iedereen om zijn vinger. Met zijn grote blauwe ogen en zijn open lach zoekt hij contact met iedereen die hij tegen komt. Dat levert soms hilarische ontmoetingen op. Bijvoorbeeld op verjaardagen waar hij dan van schoot naar schoot gaat om iedereen even wat aandacht te geven. Of als hij met zijn broer gaat knuffelen.

En wat het extreme gillen betreft, dat is gelukkig een heel stuk minder dan in zijn babytijd. Toen kregen we hem lastig rustig. Sinds hij steeds beter kan aangeven wat hij wil, en zich ook makkelijker laat troosten, is dat heel wat minder. En daar zijn onze oren maar wat blij mee! O ja, en wij houden extreem veel van hem!

Dreumes met extremen

Zindelijk zijn

Hallelujah! Het lijkt erop dat we de luiers voor onze kleuter voortaan links kunnen laten liggen. Vanaf ongeveer zijn vierde verjaardag slaap hij in zijn onderbroek, en op een ongelukje na gaat het steeds goed. Als hij moet plassen roept hij me zachtjes en gaan we snel na de toilet. Soms in de nacht, soms houdt hij het de hele nacht vol. Met alle kleine kinderen om me heen besef ik me heel erg dat er grote verschillen zijn tussen het zindelijk worden per kind. Dit is het traject dat wij hebben doorlopen:

In de zomer toen onze oudste twee jaar (en een paar maanden) oud was, dachten wij dat het een goed idee zou zijn om te beginnen met zindelijkheidstraining. Dat hebben we een paar weken volgehouden, maar meneer plaste gerust overal waar hij liep. Conclusie: dit was te snel. Niet lang daarna, met 2,5 jaar, ging het steeds beter met op het potje zitten en naar de WC gaan. En dus hadden we hem ineens plaszindelijk. Dan kom je voor een mooi dilemma: want het liefste wil je hem dan uit de luiers, maar hij was alleen plaszindelijk. Dat andere wilde hij pertinent niet op de WC doen. Biotex had dat kwartaal dankzij ons een geweldige omzet! Gelukkig ging dat ook langzaamaan de goede kant op en na een half jaar ging hij voor alles naar de WC en waren de ongelukjes eigenlijk ook voorbij.

Een paar maanden geleden merkten we dat zijn luiers ’s nachts ook steeds vaker droog waren. Om ze helemaal droog te krijgen gingen we hem er om 23:00 uithalen om nog even te plassen. Dat veranderde weinig. Omdat hij tussendoor een keer ziek werd en rust heel belangrijk was besloot ik hem toen niet wakker te maken. En wat bleek, dan was hij wel ineens droog. Het leek dus alsof dat eruit halen, het plassen alsnog triggerde. Toen hij een paar weken geleden eigenlijk steeds droog was besloot ik het te gaan proberen zonder luier. Dit met hem besproken en hij wilde ook geen luier aan. Speciale hoes over zijn matras en slapen maar. In een week tijd hebben we 1 ongelukje gehad, en alle andere avonden zijn goed gegaan. Hij wil zelf ook geen luier meer aan. Met 4 jaar werd hij dus niet alleen kleuter, maar ook helemaal zindelijk! (Nu zijn broertje nog, over anderhalf jaar maar weer eens gaan proberen)

Zindelijk zijn

Nieuwe fase: kleuter

Sinds afgelopen dinsdag heb ik een kleuter in huis. En dus begint er een heel nieuw hoofdstuk in zijn en ons leven. Na een aantal keer oefenen is school dan nu echt begonnen. En hoe groot ik hem al vind, als hij daar in zijn klas staat is hij ineens weer heel klein. Gelukkig is hij niet bang aangelegd en durft hij de juf gewoon aan te spreken. Alleen de drukte om hem heen kost hem veel energie.

Dat bleek afgelopen vrijdag. OK, we waren de dag ervoor naar mijn werk gegaan (Efteling). Het was studiedag op school en mijn man heeft momenteel op donderdag vrij dus dat was een mooie kans. Maar natuurlijk ook wel vermoeiend. Vrijdagochtend had mijn kersverse kleuter voor het eerst gym. Met de bus naar een gymzaal zo’n 5 kilometer verderop. En omdat ouders mee mogen om te helpen met het aan- en uitrekken van de schoentjes, ging ik deze eerste keer mee. Dat vond hij maar wat leuk. Tot het einde van de gymles, toen was hij al zo moe dat hij huilend mijn hand vasthield en vertelde naar huis te willen om te slapen. Gelukkig had ik hem eenmaal op school weer rustig en heeft hij gewoon zijn dagje afgemaakt. School is vermoeiend voor zo’n kleuter. Niet alleen alle indrukken, maar ook was hij nog niet zo lang van zijn middagslaapje af. Gelukkig is het continurooster en kan hij in de middag nog even slapen als dat nodig is. Aankomende week gaat hij voor het eerst vijf dagen. Ik ben benieuwd (we hebben de mogelijkheid om hem thuis te houden als het echt teveel wordt).

Een andere mijlpaal hadden we dit weekend. Hij was al bijna twee weken droog in de nacht en dus besloten we de luierbroekjes te laten voor wat het is. Hoewel hij een onrustige nacht had door de kou en de harde wind gaf hij prima aan wanneer hij moest plassen en hoop ik dat bij hem het hoofdstuk luiers definitief gesloten is. Kleine jongens worden groot, en dat blijkt. Op naar een jaar met heel veel mooie sprongen!

Nieuwe fase: kleuter

Weer samen knuffelen

Het is gelukt! Ik heb het overleefd! En de kinderen ook (wellicht nog belangrijker). Vanochtend heb ik samen met de jongens papa opgehaald. Na een ruime week is hij weer terug van de skitrip van school en heb ik weer wat extra handen in huis.

En wat een week was het. Toen we mijn man af gingen zetten was de oudste al ziek, en dat werd nog even wat erger. Drie dagen ruim 40 graden koorts. Dat betekende voor mij het doorhalen van nachten. Want zodra mijn peuterpuber wakker werd was hij diepongelukkig. Heel veel drinken (gelukkig) en de nodige strijd voor een paracetamolletje (“je gaat je er echt beter doorvoelen, en als je geen zetpil wilt dan moet je deze even doorslikken”) Na twee hele korte nachten kwam mijn moeder een paar daagjes logeren (was al afgesproken) Peuterpuber hield ik thuis van zijn oefendagje school en langzaam ging het iets beter. Die nacht begon mijn dreumes. Rond middernacht leek het of iemand de douchekop boven hem had open gezet. Wederom een kort nachtje dus. En toen moest er ook nog gewerkt worden. Allebei de kinderen bleven thuis, in plaats van het kinderdagverblijf, want mijn moeder was er toch.

Gelukkig bleef het bij de dreumes bij een nacht en wijt ik die verhoging aan zijn twee kiezen die ineens te zien zijn. (jaja manlief weet wel welke week hij moet gaan skiën) De nachten erna waren weer normaal: dreumes komt ’s nachts een keer (het doorslapen is zeer zeldzaam) maar dan heb ik hem binnen een kwartier weer slapend (zolang ik de dop van de drinkfles er maar goed op doe…… ja ook gebeurd, middenin de nacht) Omdat iedereen helemaal opknapte kon het feestje van mijn peuterpuber toch doorgaan, want afgelopen vrijdag had hij zijn afscheid bij de ‘kindjes’. Het was dus een vreemde week voor hem. Maar hij was trots op de ‘Shaun the Sheep-rijstenwafels’ die zijn moeder had geknutseld.

Mede dankzij de hulp van mijn moeder en de familiebezoekjes zijn we de week goed door gekomen.  Man en ik realiseerden ons ook dat we sinds dat we elkaar kennen nog nooit een week van elkaar weg waren geweest (bijna eng inderdaad). We zijn dus weer compleet en daar is vooral de oudste ook erg blij mee. Mama blijf favoriet voor hulp, maar als papa weg is, dan is het toch niet hetzelfde. Of zoals hij het zelf zegt: “nu kan ik weer met jou én papa knuffelen”.

Weer samen knuffelen

Alleenstaande moeder

Nee, niet schrikken. Er is niets aan de hand. Tenminste niets ernstigs. Ik ben een week alleenstaande moeder. Oftewel, man is met de kinderen van school gaan skiën en ik draai de hele toko thuis (inclusief werk). En daar heb ik verschrikkelijk tegenop gekeken. Wij hebben namelijk een dreumes die nog niet doorslaapt (soms wel per ongeluk, maar meestal niet) Dus ongeveer elke nacht is gebroken. En dat lossen we samen altijd prima op. Maar nu sta ik er alleen voor.

En wat blijkt, je krijgt wat je vraagt. Want gisterenmiddag werd mijn peuterpuber ziek. Ik twijfelde zelfs of ik hem wel mee moest nemen voor het uitzwaaien van zijn vader. Maar ja, de auto moest ook weer mee naar huis dus we gokten het erop. Voor peuterpuber geen succes. Ik had de buggy mee en daar maakte hij gretig gebruik van en toen ik met hem een zaaltje in liep ging hij uit het niets op de grond liggen. We hebben papa dus maar snel een kus gegeven en zijn weer naar huis gegaan.

Het bedritueel ging eigenlijk vrij goed. Peuterpuber stelde vooral zichzelf teleur dat hij zijn toetje niet hoefde (hij at sowieso niets) maar ze gingen allebei gelijk slapen. Met peuterpuber de afspraak gemaakt dat hij bij mij mocht komen liggen als ik ook in bed lag. Om 01:00 stond hij op de gang, rillend, hij moest naar de WC. En daarna inderdaad bij mij in bed. Vanaf toen werd er iedere 20 minuten om water gevraagd. En tussendoor kwamen onsamenhangende verhalen. Hij leek wakker, maar wat hij zei klopte niet. Hij ijlde. Snel zijn temperatuur gemeten: 40,3. Meneer weigert elke vorm van paracetamol, maar ik heb nu gebruik gemaakt van het feit dat hij niet goed doorhad wat hij dronk en snel een pilletje opgelost in het water. Om 05:00 viel hij eindelijk in een diepe slaap. Dreumes sliep weer eens door, tot 06:30, superfijn maar ik had er deze keer weinig profijt van.

Ik hoop maar dat het geen voorbode voor de rest van de week is. Alhoewel de hulptroepen (lees: mijn moeder) waren sowieso al ingeschakeld. Het leven van een alleenstaande moeder is geen kattenpis, daar ben ik al wel achter. Gelukkig heb ik voldoende concealer in huis!

Alleenstaande moeder

Two-face, iets met tanden.

Mijn dreumes heeft twee compleet verschillende persoonlijkheden. Overigens bedoel ik nu niet dat ik vermoed dat er psychisch iets niet in orde is. Nee, we hebben een dreumes met en een dreumes zonder tandpijn. En dat levert twee compleet verschillende kindjes op. Helaas is de tandpijn momenteel redelijk leidend (of lijdend, want dat is dreumes dan ook). Waar onze peuterpuber in een dag van zijn doorkomende tandpijn af was, ettert het bij de jongste maar door.

Dit weekend zijn eindelijk de eerste twee kiezen doorgekomen, na een week van zure luiers, zetpillen zetten en dentinox smeren. Ze komen trouwens ook altijd met zijn tweeën bij hem. Maar vandaag hadden we dus voor het eerst weer een vrolijk mannetje. Geen gekke poepbroeken, geen gehuil om schijnbaar niets en dan zien we een hele andere kant. Een jochie dat alles leuk vindt, entertaint en sjanst met iedereen. Ik heb genoten!

Maar of dit genieten van lange duur zal zijn? Als ik in zijn mondje kijk zie ik alweer twee grote kiezen doorschemeren en ook de hoektanden zijn zichtbaar. Ik kijk met smart uit naar de periode na de tandpijn. Another two down, ten to go!

Two-face, iets met tanden.