Waterpokken

Vorig jaar was ik er al een keer allert op omdat de buurkinderen de waterpokken hadden. Maar toen fietsten mijn zonen er nog tussendoor. Deze keer is het anders. De oudste heeft de waterpakken, en hoe! Zijn romp is helemaal bedekt en op andere plekken zijn de pokken ook te zien. Op zich ben ik daar blij mee, want dat betekent dat hij er hierna ook echt vanaf is.

Toch had ik vanochtend moeite om hem op school achter te laten. Hij was ineens weer zo kwetsbaar in mijn ogen. En hij is ontzettend zelfbewust nu. Een pok zit precies op de plek waar het bandje van zijn Teva zit, dat was dus geen optie. Gelukkig zaten zijn renschoenen wel lekker. Toen ik hem vanavond vroeg of de kindjes iets tegen hem hadden gezegd over de vlekjes zei hij van niet. Dus dit was vooral weer druktemakerij van mama.

De eerste pokken drogen inmiddels, maar er verschijnen ook nog nieuwe. Ik hoop dat het niet te lang gaat duren. Momenteel zegt hij nog geen last van jeuk te hebben. Toch hebben we voor de zekerheid zijn nagels heel kort en liggen de havervlokken klaar. Want ik zou het jammer vinden als hij er littekens aan overhoudt. Toch hoop ik stiekem dat de kleinste ook mee gaat doen. Dan ben ik er namelijk helemaal vanaf. Maar dat zullen we nog even moeten wachten. O, ja heb je toevallig nog goede tips om deze waterpokkenperiode zo goed mogelijk door te komen, kom maar op! Ik lees ze graag!

Waterpokken

Op de fiets naar school

Vandaag wilde onze kleuter op de fiets naar school. Zijn echte fiets. Dus maakte we afspraakjes dat hij zou stoppen als we moesten oversteken en dat hij zou luisteren als mama iets zei. Sinds vorig jaar fietst hij al zonder zijwieltjes, hij was toen 3. Maar omdat hij toen nog te klein was voor de fiets die wij hadden ging op- en afstappen nog niet. Dus moesten wij er wel naast lopen/rennen.

Sinds dit jaar kan hij met zijn voeten bij de grond dus de laatste uitdaging voor zelfstandig fietsen was het starten: het zelf aantrappen. De afgelopen weken werd er veel geoefend, hij fietste mee naar de stad, en vorige week zelfs door het bos waarbij hij totaal zo’n 5 kilometer achterelkaar fietste. Dat heeft hem zelfvertrouwen gegeven want nu kan hij dus zelf ook uit stilstand wegfietsen en staat niets hem in de weg. Vanochtend ging hij dus op zijn fietsje naar school en mama er met de buggy en zijn broertje er achteraan. Netjes gewacht bij het oversteken en het laatste stuk kon hij zelf gaan. Het manoeuvreren langs andere ouders en kindjes ging hem goed af, en bij de fietsenstalling stond zijn vriendje/buurjongen klaar om hem te helpen zijn fiets te parkeren.

Ik vind het heerlijk dat hij dit nu kan. Want zijn oma wilde hem al dolgraag ophalen van school op de fiets, zodat hij zelf mee kon fietsen. Ik heb hem gezegd dat hij binnenkort met mama mee mag fietsen als ik ga hardlopen. Voor papa moet er nog wat snelheid bij. Nu gaan we dus oefenen met verkeersinzicht: want langs de kant fietsen en rekening houden met auto’s, dat is nog best lastig!

Op de fiets naar school

Het eerste schoolreisje

Mijn kleuter zit pas twee maanden op school maar mocht nu al op schoolreisje. Spannend natuurlijk (en niet alleen voor die kleine) Dat er iemand van ons als begeleiding meeging was dan ook een ‘moetje’ (van mijn kant). Gelukkig had mijn man de vrijdag vrij na een week schoolkamp (op zijn school) en kon hij dus mee.

Ik was na een aantal onrustige nachten met dreumes (waar weer een hoektand doorkwam) te moe om me nog echt zorgen te maken over het schoolreisje. Dus ik hield me niet bezig met kleuters die allemaal los in een bus zitten, en hyper door de gangpaden stuiteren. Of, wanneer ze eenmaal op locatie zijn, als kip zonder kop gaan rondrennen, in hun broek plassen, ergens met hun handje tussen komen of buiten gesloten worden. En de ergste, een bus die terug komt zonder jouw oogappel. Allemaal scenario’s die je een 4-jarige (en zijn moeder) niet toewenst.

Maar goed zijn vader ging mee dus er was controle. Hoewel er wel besloten was dat de ouders een groepje kregen zonder hun eigen kind. En dat was niet eens zo’n heel slecht idee want dan kun je van een afstandje een beetje de dynamiek in de groep zien, terwijl je die kans tijdens de lesuren niet hebt. En daar was, als ik mijn man mag geloven, helemaal niets mis mee. Hij had een superdag. Het was zo leuk dat al zijn energie bij het avondeten compleet weg was, maar hij in bed nog wel vol enthousiasme over zijn dag kon vertellen. Het was een keer even mis. Toe een ander kindje zijn tas in zijn gezicht gooide. Gelukkig is er niets van te zien, want deze week komt de schoolfotograaf. Ook weer een eerste keer!

Het eerste schoolreisje

Hoe ga je om met de dood?

Ok, het is niet echt de meest vrolijke titel, maar het was voor ons wel heel actueel afgelopen week. Vorige week kwam opa-opa (opa mondharmonica) te overlijden. De opa van mijn man. En hoewel het overlijden bij het leven hoort, is het heel verdrietig en ook lastig. Want hoe leg je een kleuter uit dat hij iemand nooit meer in het echt zal zien?

Op de ochtend van opa zijn overlijden lichtte ik mijn man in met de zin: “Opa is overleden”. Onze kleuter kwam net van de trap af en vroeg welke opa het was. Hij dacht namelijk eerst aan een van onze vaders. Dus ik heb hem uitgelegd dat het om opa-opa ging (zo noemen we de overgrootopa’s) Toen hij door had om wie het ging, zei hij: “Dus ik zie hem nooit meer?” Ik zei: “nee je ziet hem nooit meer in het echt, maar we kunnen hem nog wel een bezoekje brengen op de plek waar hij is.”

Daarna kwam het overdenken, want wat als hij met nog meer vragen komt. Hoe leg je dood gaan en afscheid nemen uit? Nu zitten we in de familie met allemaal kindjes in dezelfde leeftijd dus konden we mooi een beetje overleggen. Ik heb besloten om vragen zo eerlijk mogelijk te beantwoorden, maar nog heel minimalistisch. Dit is alleen niet echt nodig geweest. Kleuter en dreumes zijn niet mee geweest naar het afscheid. Dat leek ons geen meerwaarde. Dus de oudste ging gewoon naar school en mijn moeder kwam op de jongste passen. Na afloop, toen we weer thuis waren, heb ik mijn oudste het gedenkkaartje met de foto van opa-opa gegeven. En daarbij verteld dat we afscheid hadden genomen van opa. Hij heeft er een tijdje mee gezeten en stil naar gekeken. Toen gaf hij hem weer aan mij.

Hoe ga je om met de dood?

Verschillende vakanties

De meivakantie zit er bijna op. Tenminste voor mijn kleuter, die mag morgen weer naar school. Mijn man (docent bewegingsonderwijs) die mag nog een week. Zijn vakantie begon namelijk een week later. En dan zitten/werken ze allebei op een school in dezelfde gemeente! Nu moet ik zeggen dat ik de vakantie van mijn man een stuk logischer vind. Komende week is het namelijk Hemelvaart en dan vallen er toch twee dagen weg. Oftewel kleuter heeft deze week maar 3 dagen les. Maar de meeste scholen in deze gemeente besloten dus om de vakantie in de week van Koningsdag te laten starten.

Nu hadden we geen vakantieplannen, die bewaren we dit jaar voor de zomervakantie, maar ik moest voor de eerste week wel op zoek naar oplossingen voor mijn kleuter. Want tja, mama werkt ook gewoon. Nu hebben wij hele fijne ouders, dus de oplossing is nooit ver weg, en ook de BSO zou kunnen en dat is dan inclusief de extra kosten die dat met zich meebrengt, want wij hebben een schoolwekencontract, aangezien papa dus ook gewoon leraar is!

Over heel Nederland begrijp ik het wel hoor, vakantiespreiding kan best fijn zijn om te voorkomen dat iedereen tegelijkertijd zijn spullen pakt en in file op vakantie gaat. En er zijn gezinnen die op de provinciegrens wonen en hun kinderen bijvoorbeeld in twee verschillende provincies naar school sturen (en dus andere vakantieweken hebben). Maar ik ben wel voorstander voor gemeentelijke overeenkomstigheid. Zo moeilijk is het volgens mij niet, gewoon aan het eind van elk schooljaar even de hoofden bij elkaar om het vakantieschema voor het jaar erop vast te stellen! Dan kan ik (en andere ouders met kinderen/echtgenoten op scholen) ook een leuke vakantie plannen zonder een hele planning te moeten maken rondom de opvang van mijn schoolgaande kind.

 

Verschillende vakanties

Sporten met jonge kinderen

Het is en blijft een grote uitdaging: sporten met jonge kinderen. Tussen mijn 15 en 25e trainde ik zo’n 5 keer per week. Toen ik vanwege een blessure moest stoppen werd dat 3 keer per week een rondje hardlopen. En daar is nu wel het een en ander aan veranderd.

Na de geboortes van de kinderen ben ik het lopen steeds weer rustig op gaan bouwen, maar meer dan twee keer per week krijg ik niet voor elkaar. Heeft niet zoveel met tijd te maken, maar meer met vermoeidheid. En het is o zo makkelijk om niet te gaan als de nachten gebroken zijn. Maar ik heb me voorgenomen dat ik wel een fitte moeder wil blijven en dan is die twee keer echt het minimale noodzakelijke.

Hoewel ik dus regelmatig met tegenzin mijn loopschoenen aantrek blijft het hogere doel in mijn achterhoofd. Inmiddels ben ik wel begonnen met 5-6 x per week een kwartiertje buik- en romptraining. Dat is vooral voor ergernis nummer 1: de buik moet weer een beetje terug in het gareel! En verder kijk ik al uit naar de periode als beide kinderen op school zitten en mama een rondje in de ochtend kan gaan rennen. Maar dat duurt nog even…..

Sporten met jonge kinderen

Bioscoop met kleuters

Een tijdje geleden ben ik voor het eerst met onze kleuter naar de bioscoop geweest. Een film van een uurtje in een speciaal kleuterjasje. Het geluid minder hard en de zaallichten niet helemaal uit. Fijn, want dan kun je de gezichtsuitdrukkingen een beetje in de gaten houden. Het is namelijk best wel veel wat er ineens op een kindje af komt. Het werd een succesje. Ook omdat we er een kleine lunchdate achteraan plakte en hij mama weer even helemaal alleen voor zichzelf had.

Vandaag wederom een bezoekje aan de bioscoop, deze keer met zijn neef en nichtjes erbij. Pieter Konijn stond op het programma en die wilden we allemaal wel zien. Terwijl de papa’s thuis bleven voor de dreumesen of andere taken hadden, zaten de mama’s aan de ene kant en de kinderen aan de andere kant. Deze keer het serieuze werk, want deze film duurde anderhalf uur. Gewapend met een kinderbox (drinken en iets lekkers) en zittend op rij twee was het ademloos kijken. Hoewel we drie 4-jarigen bij ons hadden (en de film 6 jaar als adviesleeftijd had) was er geen vuiltje aan de lucht. Buiten wat gewiebel op de stoel, vloog de anderhalf uur voor ze voorbij.

Maar ik kom er meestal pas later achter wat mijn kleuter er nu echt van vond. Thuis ging hij gelijk naar zijn vader om te vertellen dat hij die meneer zo grappig vond, vooral toen hij van het dak viel. En Pieter Konijn was leuk. De popcorn viel wat minder in de smaak. “Ik vond die niet zo lekker mam”. “Heb je die dan wel opgegeten?” ” Ja, maar nu ben ik er dik van.” (Ik heb geen idee waar dit vandaan komt, ik heb namelijk een ontzettend magere kleuter, ik moest er dus vooral om lachen) “Volgende keer hoef je die echt niet op te eten hoor als je het niet lust.” Net voor het slapen ga ik altijd nog even naast hem liggen om de dag door te nemen. Even vragen wat hij heeft meegemaakt en wat het leukste was. Vandaag was dat Pieter Konijn. Het bioscoopbezoekje was dus weer een groot succes.

Bioscoop met kleuters