Tanden wisselen

Het begon met onze tandartsafspraak deze zomer. Ik heb de mazzel dat allebei de jongens graag naar de tandarts gaan. Zelfs mijn oudste die er standaard een tandsteenbehandeling bij krijgt. Maar onze tandarts doet dat zo leuk, dat ze er graag gekomen. Bij onze peuter is het tandentellen en met het spiegeltje kijken. Bij onze 5-jarige omvat het dus wat meer. En deze dag kwam er een mededeling bij. Je voorste tanden beginnen wat los te zitten.

In de avond dacht ik: ‘ laat ik zelf eens even voelen’. En ja hoor, vooral zijn rechtenondertand wiebelde. Hij vond het zelf maar wat interessant. Iedere dag ging die tand wat losser zitten. En dan wordt er wel wat van je geduld gevraagd. Want vanaf dat moment gaat het alleen nog maar om die tand. “Mama, kijk eens hij zit los he”, ” Mama kijk ik kan hem met mijn tong bewegen.”  “Mama zou ik hem eruit kunnen trekken?”. “Mama doet dat zeer als hij eruit komt?” “Mama wat als ik hem doorslik als ik slaap?” In totaal duurde dit twee dagen. Dat lijkt niets, maar twee dagen vol op die tand maakte dat ik het er het liefste zelf uit zou trekken.

Tot die avond na het judo. Hij kon de tand nu bijna helemaal op zijn kop draaien. “Mama je mag het er wel uit halen”. Ik deed een poging maar toen hij ‘au’ zei stopte ik. ” Een tand wisselen hoeft niet zeer te doen”, zei ik tegen hem. Hij nam er geen genoegen mee. Na drie keer flink wiebelen had hij het te pakken. Ik zag mijn klein man gigantisch groeien. Wat was hij trots op dat kleine tandje in zijn handen en dat gat in zijn mond. De dag erna ging het bandendoosje (dat ik inmiddels had opgezocht) mee naar school om het aan zijn klasgenootjes te laten zien. Supertrots!

Momenteel zit tand nummer 2 los. Gelukkig komt op de andere plek zijn grote-mensentand door zodat hij niet met gigantisch fietsenrek zit dadelijk. Eigenlijk valt het me nu niet eens meer op.

Tanden wisselen

Het leed dat afspreken heet

Iedere ouder met schoolgaande kinderen kent het: de pogingen tot afspreken van een kleuter. Want dat hoort er immers bij toch? Ik vind het uiteraard leuk als mijn zoon vriendjes en vriendinnetjes heeft om mee af te spreken. Hij speelt graag thuis met klasgenootjes en hij vindt het ook geen probleem om bij hen af te spreken.

Hij heeft alleen nog geen uitgesproken ‘ beste vriend’ dus spreekt hij met zo ongeveer iedereen af. En dat vind ik wel leuk, maar het vreet energie bij hem merk ik. Want zodra hij met een kind afspreekt die anders in elkaar steekt dan hij, gaat hij zijn best doen om het leuk te maken, en is hij na twee uurtjes spelen hartstikke moe. Terwijl hij zo uren door kan gaan als hij afspreekt met een ‘ zelfde type’.

We proberen hem wel eens te sturen in zijn afspraakjes. Maar aan de andere kant wil ik dat hij zelf een weg zoekt. Gisterenavond toch maar even een gesprek met hem gehad. Hij begon er namelijk zelf over. “Mama, iedereen wil met me afspreken.” Een luxe-probleem uiteraard, maar voor hem iets overweldigends. Ik zei dat hij ook best ‘nee’  mag zeggen. Dat afspreken niet altijd, en niet met iedereen hoeft. Ik zei: “Ik weet het goedgemaakt, morgen spreek je niet af en speel je alleen met mama en je broertje thuis.” Het leek hem wel een goed plan.

Inmiddels zijn we een dag verder en vanochtend bij het naar school brengen gaf ik aan dat hij vandaag maar eens niet moest afspreken. Maar dat ene klasgenootje dan? Want die wilde heel graag samen spelen? Ik zei dat dit ook wel op een andere dag kan. “Morgen?” “Nee, dan zijn opa en oma er, maar geloof me, je hebt dit schooljaar nog tijd zat.” Nu maar afwachten wat er vanmiddag gebeurt. Over het leed dat afspreken heet….

Het leed dat afspreken heet

Eerste schooldag

Inmiddels zijn we in het zuiden van het land alweer anderhalve week naar school. En begint er, ondanks de bloedhitte, weer ritme in de dagen te komen. School is begonnen en de lessen tuimeljudo zijn ook weer van start.

De allereerste schooldag van het jaar is toch wel een dingetje. Een paar dagen van tevoren hadden we het al over het beginnen in groep 2. En vooral dat er dan meer ‘werkjes’ zouden zijn. Daar had mijn kleuter ontzettend veel zin in, maar hij vond het ook wel een beetje spannend. Maar vooral het zien van zijn vriendjes op school, een ook kijken hoe het was nu een van zij  beste vriendinnetjes naar groep 3 ging. Bij aankomst was het redelijk chaos. De ouders mochten wat langer op school blijven, maar wat nu precies de bedoeling was….ik had geen idee.

Eerst maar eens gaan kijken naar zijn nieuwe plekje in de klas. Hij mag aan de hogere tafeltjes zitten (gelukkig, want hij begon redelijk groot te worden voor de groep 1 stoeltjes en tafels) Hij mag achterin de klas zitten samen met nog 3 kindjes uit groep 2. Ik wilde naar buiten lopen en terwijl ik al aan het zwaaien was bleek dat we in de gezamenlijke ruimte nog wat mochten drinken. Dus terug de klas in, mijn kleuter gehaald en naar de aula. Daar was het chaos! Kletsende ouders, rennende kinderen en wegkruipende kleuters die de eerste dag toch al spannend zat vonden. Na een bekertje schoolkoffie en ranja voor mijn kleuter en peuter (die zijn ogen uitkeek) toch weer terug naar de klas, waar het gelukkig een stuk rustiger was. Mijn oudste had er zin in, dus ik gaf hem een kus, zwaaide hem uit en ging met een gerust hart naar huis.

In de avond was het tijd om de dag even door te nemen. Iets wat ik al doe sinds hij kan vertellen en wat hij fijn vindt (als we het vergeten, dan herinnert hij ons er wel aan). Het eerste was hij zei: ” Mama, ik heb niet gerekend vandaag.” Alsof dat een ding zou zijn. Ik vroeg hem wat hij wel gedaan had. “Stempelen met letters”. Hij vond het leuk om zijn vriendjes weer te zien en had een fijne dag gehad. “Morgen ga ik wel rekenen, maar ik weet niet of ik dat kan.” Ik legde hem uit dat je daarom naar school gaat zodat je het leert, en het daarna wel kan. En dat de juf tegen ons had gezegd dat hij goed kon rekenen. Dus dat het allemaal wel goed zou komen. Daarna heb ik hem er niet meer over gehoord. Inmiddels zijn we dus anderhalve week verder. Hij heeft iedere dag weer zin om naar school te gaan. En ik heb nu alweer het idee dat hij een beetje kleuter kwijt is.

Eerste schooldag

Grote sprongen

Het is een periode van grote sprongen hier. Dus het trotse gevoel richting de jongens stapelt zich op. Mijn peuter is ineens volop aan het praten, maar daarbovenop wilde hij anderhalve week geleden ineens zijn luier niet meer aan. ” OK, maar dan moet je dus naar de wc”, vertelde ik hem. Hij knikte dat hij me begreep. En eigenlijk gaat het sindsdien buitengewoon goed. Hij heeft nog wel wat ongelukjes er tussen. Maar meestal red hij het met twee onderbroekjes op een dag (oftewel 1 ongelukje) Tijdens zijn middagslaapje blijft hij ook droog. Het voordeel met het warme weer is dat hij nu ook buiten op het potje kan gaan zitten. Sinds een paar dagen geeft hij aan dat hij naar de wc moet als ik het hem vraag. We zijn overdag dus uit de luiers!

De oudste maakt sprongen met zijn zwemles. Vandaag besloten peuter en ik mee te gaan om eens te kijken wat hij al kon. Zijn vader is zwemleraar dus meestal is de zondagochtend goed voor privéles. Vandaag zwom hij voor het eerst zonder hulpmiddelen naar de overkant (korte kant) van het bad. En dat herhaalde hij daarna nog een paar keer aangemoedigd door een overenthousiaste moeder. Ook dook hij spullen op vanaf de bodem. Het is heerlijk om hem zo vrij in het water te zien. En ik vind het fijn dat er al aardig wat zelfredzaamheid in zit.

Daarna besloot peuter dat het tijd was om zelf te fietsen (op zijn driewieler). Voor het eerst krijgt hij makkelijk de trappers rond. De kinderfiets die we hebben staan is nog net iets aan de grote kant. Maar ook hij zet stappen naar meer vrijheid. Het is een heerlijke tijd met twee jongens die elkaar aansporen tot het nemen van nieuwe uitdagingen! (En soms wat oudere, als je kleuter ineens besluit dat hij ook best op een potje kan plassen).

Grote sprongen

Jouw buik zit al vol

Ik kan redelijk jaloers toezien hoe er jonge moeders zijn die gelijk na hun bevalling weer terug in hun oude kleren passen. Waarbij er geen sprake is van zwembandjes, buikjes en een onderkin. Ik vind het natuurlijk geweldig voor ze, maar ik zou best een klein beetje van hun talent erbij willen hebben.

Helaas dat heb ik niet, en daarnaast moet ik er keihard voor werken om op gewicht te blijven. Mijn schildklieraandoening heeft daar een dikke vinger in de pap. Maar ook de onregelmatigheid van het sporten. Met twee kinderen, waarvan een nog thuis, en een fulltime werkende vader heb ik namelijk niet altijd de mogelijkheid om weg te gaan.

Vanochtend had ik mazzel. Man was vrij dus na het wegbrengen van de oudste naar school gelijk maar even een rondje gerend. Dat ging moeizaam (mijn rug speelde een beetje op omdat die spieren ook niet meer zijn, wat ze geweest zijn. Ik heb mezelf voorgenomen weer te gaan planken) Ik kan bijna niet wachten tot de jongste ook naar school gaat, want dan kan ik dit twee- of driewekelijks doen.

Omdat ik ging rennen besloot ik nog niet te eten. Het loopt lekkerder op een nuchtere maag. Mijn oudste zoon had zijn eten, maar deed er weinig mee dus ik vroeg hem om te eten, want je moet wel een volle buik hebben voordat je naar school gaat. Hij vroeg: “maar mama waarom eet jij dan niet?” Dus ik uitgelegd dat ik eerst ging rennen en daarna pas eten. Hij keek me aan en zei: “Ja, want jij hebt al een volle buik.” Bedankt zoon, dat je de vinger weer eens op de zere plek legt…….

Jouw buik zit al vol

Gebroken nachten

Iedere nieuwe ouder leert hoe het is om te leven op gebroken nachten. In het begin zijn ze noodzakelijk voor de voedingen. Met een beetje mazzel kom je hier geleidelijk uit. Dat hadden wij met onze eerste. Met de tweede zijn we er echter achter gekomen dat het ook anders kan. Hij heeft meer ‘onrust’.

Het is een heerlijke peuter van 2 jaar die heel expressief is. Dat betekent dat alles in de overtreffende trap gaat. Hij is supervrolijk, megastoer en kan extreem boos of verdrietig zijn. In die bijna 2,5 jaar zijn ook de nachten dat hij doorslaapt te tellen. En dat begint rond 23:00-23:30. Dan heeft hij zijn eerste slaapcyclus erop zitten en wordt hij weer wakker. We hebben hem  dan redelijk snel weer aan het slapen door er even bij te zitten en zijn knuffel aan te geven.

Maar er zijn dus ook wat extremere nachten. Momenteel is mijn man op kamp en ben ik alleen met de twee jongens. Dat ging de eerste nacht goed, maar vannacht was het bal. Om 23:00 kwam mijn peuter, en die had ik relatief snel weer in slaap. Maar iets zat hem in de weg. Tot 1:00 was er af en aan iets aan de hand en dus besloot ik na een paar bezoekjes hem naast me neer te leggen. Dan slaap hij vaak wel goed. En  dan maak ik toch wat uurtjes. Helaas, om 03:00 schrok mijn 5-jarige kleuter wakker van een nachtmerrie. Er zat een clown op zijn kamer (ik heb dus een hekel aan clowns…..) Ik heb een half uurtje met hem liggen kletsen en gezegd dat hij toch echt even moest gaan slapen. Toen hij weer rustig was kon ik ook terug mijn bed in. Tot 05:00, weer een droom. Ik heb eieren voor mijn geld gekozen en ook mijn kleuter bij mij in bed gelegd.

Om 07:00 ging de wekker. Met misschien een paar uurtjes slaap verdeeld over de hele nacht was het tijd om de oudste klaar te maken voor school. Maar die was dus met geen mogelijkheid wakker te krijgen. Om 07:20 vond ik het genoeg en heb ik alles licht gemaakt. Toen de twee jongens door hadden dat ze allebei in mama’s bed lagen moest er even uitgebreid geknuffeld worden met elkaar. Die liefde voor elkaar maakte veel goed. Maar het wordt een lange dag vandaag. Ik ben blij als papa weer thuis is!

Gebroken nachten

Carnaval vieren

Het is Carnaval. En sinds een paar jaar woon ik in een dorp waar dit fanatiek gevierd wordt. Waar ik eerst op plaatsen woonden waar het bijzonder was als je meeliep met de optocht, is het hier bijna bijzonder als je niet meedoet. Ik verwacht dus ook dat de jongens als ze groter zijn vanzelf bij een vriendengroep terecht komen die meedoet. Maar voorlopig zijn ze dus overgeleverd aan papa en mama (wij dus).

Wij hebben de optocht op zondag alleen bekeken. Voordeel, het opstellen van de wagens is bij ons voor de deur dus we hadden een goede plek om te schuilen voor de regen. Daarna door naar het buurthuis (in de volksmond Buurthuus). En vanaf toen hebben we de jongens bijna niet meer gezien, nou ja van afstand. Waar onze kleuter het druk had met al zijn klasgenootjes die er waren, was dreumes druk met de confetti en nieuwe vrienden maken (zowel groot als klein) want met zijn net 2 jaar weet hij precies hoe hij alles voor elkaar moet krijgen.

Resultaat van een middagje carnaval voor onze dreumes: twee zakjes chips, een handje nootjes, mogen slaan op de grote trom (maar dat was toch te spannend), een badeendje en hand-in-hand lopen met de mooiste meisjes in de zaal. Hij had dus geen tijd om iets te komen drinken bij papa en mama. (tja, die ziet hij normaal toch de hele dag). Het is nu middag. We zouden over een uurtje weer naar een optocht kunnen gaan. Deze keer bij het buurstadje. Ik denk er nog heel even over na, want ik geloof nooit dat het leuker wordt dan gisteren….

 

Carnaval vieren