Wereldreis

O, wat had ik een dubbel gevoel over gisteren. Ik had namelijk superveel zin om naar de bruiloft van mijn nichtje te gaan. Maar ik zag ontzettend op tegen de afstand van ruim 200 kilometer. Niet omdat ik het vervelend vind om zo ver te rijden. Maar ik zou de baby meenemen omdat deze afhankelijk is van mij voor zijn eten. Zonder gekkigheid zou de rit twee uur en vijf minuten duren. Het maximum dat een baby achtereen in zijn maxi-cosi mag zitten. En wat zou de kleine man er zelf van vinden zo lang in de auto?

Over de heenweg is niets te zeggen. Ik kon na de spits rijden en zonder oponthoud kwamen we na twee uur op de plaats van bestemming. Buiten een klein kreuntje toen we net over de helft waren, heb ik de kleine man niet gehoord. Totdat we er waren natuurlijk, toen stond ik stil. En dus was het gelijk etenstijd. Ook tijdens de kerkdienst liet hij zich van zijn beste kant zien. En na thee en taart bij mijn oom en tante thuis was het voor ons weer tijd om naar huis te gaan. Ik zou de receptie niet doen omdat ik door de gebroken nachten nog niet superfit ben. Daardoor kost in het donker rijden heel veel energie en dat durf ik over die afstand niet aan.

We vertrokken net voor de spits, maar helaas, door de start van de meivakantie was het al vroeg druk. Het eerste stuk ging nog goed. Maar van Amsterdam tot aan Zaltbommel was het langzaam rijden. Een andere route was geen optie want ook daar stond het vast. Het is overigens knap frustrerend als je rijdt en je reistijd blijft boven de twee uur. De eerste file die ik inreed daar kneep ik hem al voor. Want zou de kleine man wakker worden van het stil staan? Dat viel reuze mee. Tot we anderhalf uur verder waren en bij Utrecht stonden. Ik hoorde hem wakker worden en hij zette een flinke keel op. Omdat ik daar geen enkele mogelijkheid had om van de weg af te gaan, moest hij er maar even mee ‘dealen’. Gelukkig duurde dat een paar minuutjes en toen sliep meneer weer. Nadat we Utrecht gehad hadden, reed ik bij Culemborg weer de file in. Ik had geen zin in weer een krijsend kind dus op advies van mijn navigatie had ik een tussendoor weg die er net zo lang over zou doen (maar dan had ik wel de mogelijkheid om even langs de kant van de weg te gaan staan). Dat was niet nodig. Na bijna 3 uur rijden waren we thuis en kon ik  hem gelijk weer eten geven. Hij had het super gedaan.

O, ja dit is in principe niet voor herhaling vatbaar. Hij mag dus maar maximaal 2 uur achtereen in zijn stoeltje omdat dit beter is voor zijn fysiek. De volgende keer gewoon weer met de hele familie rijden en dan met een pauze erbij als het zo druk is. Hoewel, dan zal na een uur sowieso wel pauze gehouden worden, want peuterpuber is het dan al helemaal beu in de auto. En voor degene die benieuwd zijn: ze zijn getrouwd en de bruid zag er schitterend uit!

Wereldreis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s