Carnaval vieren

Het is Carnaval. En sinds een paar jaar woon ik in een dorp waar dit fanatiek gevierd wordt. Waar ik eerst op plaatsen woonden waar het bijzonder was als je meeliep met de optocht, is het hier bijna bijzonder als je niet meedoet. Ik verwacht dus ook dat de jongens als ze groter zijn vanzelf bij een vriendengroep terecht komen die meedoet. Maar voorlopig zijn ze dus overgeleverd aan papa en mama (wij dus).

Wij hebben de optocht op zondag alleen bekeken. Voordeel, het opstellen van de wagens is bij ons voor de deur dus we hadden een goede plek om te schuilen voor de regen. Daarna door naar het buurthuis (in de volksmond Buurthuus). En vanaf toen hebben we de jongens bijna niet meer gezien, nou ja van afstand. Waar onze kleuter het druk had met al zijn klasgenootjes die er waren, was dreumes druk met de confetti en nieuwe vrienden maken (zowel groot als klein) want met zijn net 2 jaar weet hij precies hoe hij alles voor elkaar moet krijgen.

Resultaat van een middagje carnaval voor onze dreumes: twee zakjes chips, een handje nootjes, mogen slaan op de grote trom (maar dat was toch te spannend), een badeendje en hand-in-hand lopen met de mooiste meisjes in de zaal. Hij had dus geen tijd om iets te komen drinken bij papa en mama. (tja, die ziet hij normaal toch de hele dag). Het is nu middag. We zouden over een uurtje weer naar een optocht kunnen gaan. Deze keer bij het buurstadje. Ik denk er nog heel even over na, want ik geloof nooit dat het leuker wordt dan gisteren….

 

Carnaval vieren

Ook naar de WC!

Onze kersverse peuter verbaasd ons. Toen hij nog geen twee jaar was poepte hij per ongeluk op de WC. Hij zat in bad, had hoge nood, en mijn man zette hem razendsnel op de WC. Dat vond hij geweldig. Niet eng, maar heel grappig. Wat nu betekent dat hij graag naar de WC gaat. Inmiddels is hij net twee en plast hij iedere keer als we hem op de wc zetten. Iets waar wij echt nog niet mee bezig waren, maar wat nu wel heel realistisch wordt: zindelijkheidstraining. In dit geval gaat hij sneller dan wij.

Mijn bedoeling was om in de zomer te gaan proberen. Lekker in zijn blote billen rond laten lopen met een potje in de buurt. Maar het de gaat aangepast worden. We gaan hem nu maar op  gezette tijden op de WC zetten en dan ben ik benieuwd waar dit toe leidt. Hij vindt de WC in ieder geval razend interessant. Pakt zelf een papiertje om te poetsen en wast zijn handen. Spiegelgedrag aan zijn grote broer natuurlijk. Maar in dit geval wel heel handig.

Waar ik bij de oudste nog bepaalde wanneer de zindelijkheidstraining begon (en deze moest uitstellen omdat hij er echt nog geen zin in had) heeft peuter bepaalt dat hij er klaar voor is. Nu is het aan ons om door te pakken en wie weet, zeggen we de luiers veel sneller vaarwel dan gedacht. Wanneer was jou kindje zindelijk en kostte het veel moeite of ging dat heel vlot?

Ook naar de WC!

Chaos in mijn hoofd

Moeder zijn is superleuk. Ik vind het tenminste echt een verrijking en ik ben dol op mijn jongens. Maar het lijkt ook echt je hersenen op te eten. Ik was altijd een soort van wandelende encyclopedie. Onthield alles wat ik zag. Hield geen agenda bij, want die had ik in mijn hoofd. En lijstjes waren ook taboe. Ik vergat niets!

Zo, is dat even veranderd! Vandaag was weer een nieuw hoogtepunt in mijn ‘het-is-chaos-in-mijn-hoofd’ verhaal. Het is studiedag, dus ik heb zowel mijn peuter als mijn kleuter thuis. Heel gezellig, want relaxed opgestaan, samen spelletjes gespeeld, gepuzzeld. Wat was weggewerkt en natuurlijk boodschappen gedaan. Samen met de jongens naar de supermarkt, ieder een kinderkarretje, ging het vrij vlot. Daarna op de fiets terug naar huis. Het eten voor morgen ook alvast bij.

Toen ik de boodschappen aan het opruimen was ging er ineens een lichtje branden. Ik had naast de tas toch nog iets mee moeten dragen? Denk, denk, denk. O, nee, dat gigantische pak luiers! En omdat ik altijd scan had ik ze afgerekend, maar ik besefte me dat ik ze bij de kassa al niet meer bij me had. Waar was die luiertas van ruim 10 euro dan gebleven? En toen brandde er wederom een lampje. Tijdens het broodjes scheppen heb ik deze neergezet. Snel even met onze plaatselijke Jumbo gebeld en ja hoor, bij de bakkerij stond inderdaad een grote zak luiers. Dus, hup, allebei de jongens deze keer de auto in (geen zin meer om nog op de fiets te gaan) en mijn oudste het woord laten voeren bij de servicebalie over hoe vergeetachtig zijn mama wel niet is. Eind goed, al goed. Maar iets minder chaos is ook prima!

Chaos in mijn hoofd

Het kinderfeestje

Het is zover! Het allereerste kinderfeestje komt er aan. Onlangs is de jongste 2 jaar geworden. (Ik heb nu dus een kleuter en een peuter in huis) En dat is allemaal nog vrij rustig. Gewoon zijn verjaardag vieren op de dag zelf en trakteren op het Kinderdagverblijf. Maar over een maand is het de beurt aan de oudste. En met zijn vijfde verjaardag in het verschiet komt er ook het eerste kinderfeestje aan.

Terwijl mijn man een avondje schaatsen is, ga ik me dus maar eens verdiepen in het fenomeen kinderfeest. Op welke dag, van hoe laat tot hoe laat, en hoe ver van tevoren geef je de uitnodigingen mee? O ja, ook nog: hoe zien die er uit, en deel je die uit in de klas of is dat ‘not done’ en bezorg je ze (voor zover de adressen bekend zijn) bij de kinderen thuis?

Ik ben mijn kleuter alvast aan het ondervragen wie hij graag wil uitnodigen. Momenteel hebben we het aantal nog niet vastgesteld. Hoewel ik ook al hoorde dat er ouders zijn die de leeftijd van het kind aanhouden voor het aantal kinderen. Is ook een mooie gedachte. We hebben al wel een idee voor het feestje zelf: gewoon lekker apenkooien in een gymzaal. Ik denk dat Pinterest de komende tijd mijn beste vriendin gaat zijn. Op zoek naar leuke uitnodigingen, traktaties en misschien zelfs wel versieringen of verkledingen.  Maar mocht jij dit lezen en goede ideeën hebben….ik hoor ze graag!

Het kinderfeestje

Sinterklaasstress

Wauw! Ook hier is het toegeslagen: de Sinterklaasstress. Ik vond dat het tot nu toe altijd wel mee viel. Maar wat een verschil nu onze kleuter op school zit. Sinterklaas is drie weken in het land en ik begrijp nu maar al te goed dat er ouders zijn die dat wel errug lang vinden!

Waar we tot nu toe maar een paar momenten met deze bijzondere man hadden, wordt onze kleuter nu elke dag met Sinterklaas geconfronteerd. Hij zal uiteraard zelf zeggen dat dit superleuk is. Maar daar dacht ik halverwege deze week wel even anders over. Ik merkte al dat hij moe oogde, zelf zei hij ook al verschillende keren dat hij moe was. En toch was er niets anders aan de routine rondom schoolweken. Hij slaapt goed, gaat op tijd naar bed en heeft het naar zijn zin op school.

Maar toch merk je dat hij met zijn gedachten heel erg bij de Sint en zijn Pieten zit. Vanuit het niets zingt hij de hele dag Sinterklaasliedjes, hij is buitengewoon onder de indruk van de viering op mijn werk en natuurlijk moeten we iedere avond het Sinterklaasjournaal kijken. Maar hij klaagt niet over spanning. Nee, dat kwam er deze week op een andere manier (letterlijk) uit. Na een schooldag en Sinterklaasviering op mijn werk werd het hem teveel. ’s Avonds hoor ik hem vanuit zijn bed roepen. ‘ Mama ik moet spugen’. Nou, dat had hij dus al gedaan. Hij was zo van slag, dat hij de volgende ochtend niet eens meer wist welke cadeaus hij en zijn broertje hadden gekregen (de verwondering van opnieuw het speelgoed zien was wel grappig. Net alsof hij voor de tweede keer het cadeau had gehad).

Vandaag ziet hij Sint en zijn Pieten weer, bij de familie. Ik probeer nu alles daaromheen zo tam mogelijk te doen. Geen speelafspraakjes, thuis lekker hangen op de bank en heel veel met papa en mama knuffelen (dat mag nu nog gelukkig). Maar ik kijk al wel uit naar 5 december, nou ja 6 december eigenlijk. Hopelijk is hij er volgend jaar wat beter tegen bestand.

Sinterklaasstress

En toen belde de juf

Ben je ooit wel eens gebeld door de leraar van je kind tijdens schooltijd? Bij mij ging vanmiddag rond 12:45 de telefoon. Een nummer uit de buurt. Toen ik opnam hoorde ik aan de kant. “Hoi met de juf van je zoon”. Mijn eerste gedachte was gelijk: dat kan niet goed zijn.  Gelijk daarna: ach misschien wil ze gewoon iets weten. Meer tijd had ik niet om na te denken. De boodschap was als volgt. Er is een botsing geweest en hij is bij zijn mond geraakt. Er was veel bloed, maar bij zijn tanden ziet het er allemaal goed uit. Hij trilt nog wel heel erg.

Gelukkig is het een dag dat ik thuis ben. Ik vraag haar gelijk of dat ze wil dat ik kom. Zij legt de vraag bij mijn zoon neer. Vervolgens hoor ik haar zeggen “hij krijgt weer tranen in zijn ogen”. Ik zeg dat ik er gelijk aan kom. Mijn jongste ligt te slapen, en wij wonen op 3 minuten wandelen van de school. Dus ik vertrek gelijk. Tijdens het lopen bel ik mijn man op om hem het verhaal te vertellen en eventueel stand-by te zetten mocht er iets meer aan de hand zijn.

Bij mijn aankomst gaat de klas net naar binnen waar mijn zoon al zit met de juf. De meiden uit de klas gaan gelijk vragen of hij zich al beter voelt. Later vraag ik aan hem of de kindjes lief voor hem waren. Dat waren ze, en er was ook een kindje geschrokken. Dat was de jongen die betrokken was bij de botsing. Want wat was er gebeurd: die jongen had een schep in zijn hand en niet gezien dat mijn zoon vlakbij stond. Die schep kreeg hij dus hard tegen zijn mond. En dat zal er best even akelig uitgezien hebben.

Thuis controleer ik zijn mond nog een keer. Inmiddels heef hij mij verteld wat er is gebeurd. Hij praat, loopt zelf met me mee (de fiets moest ik aan mijn andere hand meenemen) en zijn tanden zitten stevig in zijn mond. Hij vertelt ook dat hij alleen op zijn mond is geraakt. Niet op zijn neus, voorhoofd of kin. Mijn conclusie is dat zijn lip is opengebarsten, en een lip bloedt erg dus het lijkt al snel heel heftig. Buiten een hele dikke bovenlip is er verder weinig te zien. Na rustig op de bank een filmpje gekeken te hebben, komen de praatjes weer terug. Hij voelt zich weer een stuk beter, en morgen is het gewoon weer school! (hopelijk zonder telefoontje).

En toen belde de juf

Loslaten, zelfstandig worden

Op Facebook gaat momenteel een filmpje rond waarbij het loslaten van je kind centraal staat. Dat heeft voor mij nog altijd een ver van mijn bed show geleken. Tuurlijk weet je dat er een moment komt dat je een zelfstandig mens hebt gevormd, tenminste dat is de bedoeling van het ouderschap lijkt me. Maar dat die momentjes die daar dus aan vooraf gaan meer met me doen dan verwacht verraste me een beetje.

Het voor het eerst naar school gaan vond ik alleen maar mooi. Mijn 4-jarige kleuter vindt het er geweldig en gaat graag naar school. Dat hij alleen binnen een half jaar al zou besluiten dat het zo leuk is, dat gedag zeggen er niet meer in zit. Dat verraste me. Tot deze week kreeg ik standaard een knuffel en een kus en werd er gezwaaid bij het raam. Nou ja, dat laatste werd de afgelopen tijd al wat minder. Maar deze week gaf ik hem zijn melk (om in de krat voor de koelkast te kunnen zetten) en voordat ik me omdraaide zat hij al op zijn stoeltje aan de andere kant van de klas. Een beetje verbouwereerd bleef ik staan en vroeg me af of ik hem nog even zou roepen. Vorig jaar gebeurde het namelijk nog wel eens dat hij hard begon te huilen als hij niet genoeg afscheidskussen had gehad. Ik besloot dat niet te doen, en liep naar het raam om te zwaaien. Maar ook daar geen enkele reactie.

In de avond vroeg ik aan hem of hij door had dat hij mama geen kus en knuffel meer had gegeven bij het naar de klas gaan. Volmondig zei hij “ja” ! Een dag later gebeurde inderdaad precies hetzelfde. Ik houd mezelf voor dat het alleen maar fijn is dat hij er zo op zijn plek is, en dat afscheid nemen niet nodig is. Dat het een normale routine is, en dat mama er alleen nog is voor het meelopen naar school. Toch stond ik de afgelopen dagen met een soort leeg, ontheemd gevoel. Waarbij ik mezelf gelijk de vraag stelde: gaf ik hem nu een kus en knuffel voor hem, of deed hij dat eigenlijk voor mij? Het zal ergens in het midden gelegen hebben. Ik ga maar even wennen aan deze nieuwe situatie…..

Loslaten, zelfstandig worden