Sinterklaasweken

Hyper kinderen, slecht slapen, veel rumoer? Het valt hier eigenlijk wel mee. De Sinterklaasweken zijn vol aan de gang en de nodige cadeaus zijn inmiddels weer uitgepakt. Sinterklaas bij de schoonfamilie, schoentje zetten, Sinterklaas op het werk en Sinterklaas was ook nog even bij overgrootopa en -oma.

Peuterpuber is er wel weer meer mee bezig met vorig jaar. Maar het concept schoen zetten is nog een beetje vaag. Hij zet hem alleen als wij zeggen dat dit mag. Oftewel, er staan hier niet iedere nacht schoentjes bij de kartonnen open haard. Ook vindt hij Zwarte Piet niet spannend of eng en rende hij onlangs met een tekening in volle vaart op Sinterklaas af (middenin in een voorstelling). Maar na die dag is het ook weer voorbij. Het idee dat Sinterklaas iedere dag in het land is om cadeaus rond te brengen leidt bij hem nog niet tot spanning.

Momenteel hebben we nog 1 Sinterklaasdag staan. Aankomende dinsdag, als het ook Pakjesavond is. Ik vertel dit soort dingen meestal pas kort van tevoren. Ook nu weet hij nog niets. Mijn ouders komen langs en als het goed is, is Sinterklaas geweest als ze terug komen van de ‘kindjes’ (waar in de ochtend ook Sinterklaas is). Daarna is het voorbij en kan ik zeggen dat mijn Sinterklaashectiek nog redelijk is meegevallen. Ze vinden de Sinterklaasmomenten vooral erg gezellig. Maar de spanning, slapeloze nachten en gehyper hebben wij gelukkig nog niet. Hou dit vast jongens!

Sinterklaasweken

Peuterpraat

Onlangs zijn onze peuter en baby geobserveerd op het kinderdagverblijf. Dat doen ze eens per jaar en dan wordt er gekeken hoe de vooruitgang is en waar ze staan ten opzichte van leeftijdsgenootjes. Bij baby’s hangen ze er nog niet zoveel aan op, maar bij dreumesen en peuters kun je eventueel advies krijgen om ergens achteraan te gaan.

In ons geval was er niets bijzonders. Peuterpuber is fysiek heel handig, weinig creatief maar wel veel fantasie. Het aha-momentje zat in de taal. Want hij schijnt zich nogal goed te kunnen uiten. Omdat ik niet wist wat er bij zijn leeftijd verwacht wordt was dit wel grappig om te lezen en te horen. Momenteel liggen we regelmatig plat van het lachen om wat hij zegt, en vooral ook de momenten waarop. Hij praat ons na en hoort alles dus wij moeten opletten. Afgelopen week stonden mijn man en ik samen mijn auto te krabben. Toen we al eventjes bezig waren vroeg peuterpuber: “Gaat alles goed papa en mama?” Totaal niet verwacht en de empathie achter de vraag is ook iets nieuws in zijn ontwikkeling.

Vandaag kreeg hij een woord voor het eerst niet goed uitgesproken. Hij heeft geen moeite met woorden zoals paraplu, portemonnee en dergelijke. Maar in bad moest ik een ‘strooi’ maken. Omdat ook Sinterklaas er nu is vroeg ik wat hij met ‘strooi’ bedoelde. Had hij het over de Pieten? “Nee, mama. Strooi met golven!” Ah, meneer bedoelde een storm maken. Na een paar keer oefenen kwam het woord storm er dan toch goed uit. Ik vind taal belangrijk, lees hem voor sinds dat hij geboren is. Of dat de reden is dat zijn taal goed ontwikkeld is dat weet ik niet. Maar ik vind het heerlijk dat hij op een leeftijd is gekomen waarbij hij zich goed kan uiten. En het hakkelen en struikelen wanneer hij sneller wil praten dan mogelijk is, is ook heel herkenbaar!

Peuterpraat

Omgaan met teleurstellingen

Dat valt nog niet mee. Omgaan met pure teleurstelling van je kind. Ook al weet je dat hij er van zal moeten leren. Ik heb mijn peuterpuber nog niet heel vaak gezien met groot verdriet. Wel nijdigheid, boosheid, huilen om pijn. Maar hardvochtig huilen omdat een verwachtingspatroon niet uitkomt, dat kende ik nog niet van hem. Tot vorige week.

Hij mocht weer naar de judo en dat is dikke pret, hij kan daar echt de hele week naar uit kijken. Helemaal omdat hij dit samen met zijn grote vriend doet, de buurjongen. En grote vriend is hij in dit geval ook letterlijk, want de buurjongen is ruim een jaar ouder en gaat alweer een tijdje naar school. Afgelopen week waren er twee nieuwe kindjes op de judo. Een meisje (het allereerste meisje van de groep) en een jongen. Deze jongen was een vriendje van de buurjongen. Het was dus dikke pret toen die elkaar zagen, want voor de buurjongen was het natuurlijk ‘hoe meer zielen, hoe meer vreugd’ en hoe mooi is het als je nog meer vriendjes bij elkaar hebt.

Nou daar dacht peuterpuber dus anders over. Hij zag het als pure inbreuk van zijn vriendschap. Voelde zich het vijfde wiel aan de wagen. Dit resulteerde in een uitermate verdrietig mannetje dat bij de start van de les huilend naar buiten kwam lopen. Ik heb misschien wel 20 minuten met hem zitten praten, kreeg hem uiteindelijk zo ver dat hij een oefening mee deed. Maar daarna begon het riedeltje opnieuw. Overigens haalde de buurjongen ook elk trucje tevoorschijn om peuterpuber erbij te betrekken. Maar voor hem was het leed geleden. Ik ben met hem naar huis gegaan. Heb thuis in alle rust, toen hij weer rustig was uitgelegd dat de buurjongen meer vriendjes heeft, net als hij, en dat er dus meerder kindjes met hem spelen. Hij wilde wel weer judoën. Afgelopen weekend hebben ze fijn samen gespeeld. Komende week gaan we het weer proberen op de judo. Ik ben benieuwd.

Omgaan met teleurstellingen

Inenting bij peuter

Morgenochtend is het zover. Dan mag ik met mijn peuterpuber naar het consultatiebureau voor voorlopig zijn laatste inenting. Als hij 9 is krijgt hij er nog een, maar dat is nog een ver-van-ons-bed show. Ik kan niet wachten tot het middag is. Want waar inentingen met baby niet leuk zijn omdat je weet dat je ze even laat schrikken. Deze keer kan ik hem niet verrassen. En hij als hij echt wil kan hij zich ook nog stevig verzetten, want inmiddels is hij sterk genoeg om het mama knap lastig te maken.

Vandaag vertelde ik hem dat we morgen voor hem naar consultatiebureau gaan. Ik vertelde hem dat we dan even gaan kijken hoe lang hij is geworden en hoeveel hij nu weegt. Uit het niets kwam deze opmerking: “Maar bij het consultatiebureau (ja, hij kan het hele woord zeggen) doen ze je pijn.” Ik vroeg hem waarom hij dat dacht. “Nou dan krijg je een prikje.” Tja, hij is dus niet echt te ‘verrassen’. Maar die keren dat ik hem mee heb genomen terwijl babybroertje moest, zitten dus toch nog in zijn geheugen. Ik heb hem verteld dat we dat nog maar even af moeten wachten. Maar stel dat hij morgen 1.10 meter is dan betekent dit wel dat hij voortaan in Joris en de Draak mag in de Efteling. Voorlopig heb ik hem daar even tevreden mee.

Dat zal morgen wel veranderen als hij het naaldje ziet. Ik hoop maar dat hij op zijn moeder lijkt. Ik geef namelijk niets om naalden. Volgens mij ook nooit gedaan. Ik geef wel wat om verdrietige kindjes. Dus ‘fingers crossed’ dat het meevalt en daarna zijn we er weer heel lang vanaf (bij peuterpuber dan….) O, ja leuk weetje: op dit moment zit meneer te ‘prikken’ (met zo’n prikblok).

Inenting bij peuter

Verre reis met kleine kinderen

We hebben het gedaan. Hoewel ik eerder zei dat ik niet wilde vliegen met kinderen onder de 2 jaar hebben we het toch gedaan. De kans om naar Aruba te gaan was te mooi om niet te doen. En het voordeel van Aruba: warm weer, veel zwemmen (wat peuterpuber geweldig vindt) en er wordt Nederlands gesproken. Ook erg makkelijk voor peuterpuber.

Ik zag het meeste op tegen de lange vlucht. Bijna 9 uur in een vliegtuig met een baby van 8 maanden en een peuterpuber van 3,5 jaar. Op de heenweg hadden we een dagvlucht. En dat hebben we geweten. Grote mensen wakker, kindjes ook wakker. Met twee hazenslaapjes dacht baby de vlucht wel door te komen. Om het gekrijs tot een minimum te beperken werd het vooral veel lopen met de kleine man. Peuterpuber vond vooral het lange wachten vervelend. Ik ben alleen van mening dat andere mensen geen last van het moeten hebben dus we hadden de nodige moeite om het heen-en-weer geren tegen te gaan. De terugvlucht was een stuk aangenamer. Een nachtvlucht. Gelijk na zijn fles lag de kleine man te slapen. En dankzij de Jetkids Bedbox konden we hem daarop leggen. Dit betekende wel dat peuterpuber bij ons moest zitten. Hij heeft over onze benen geslapen. Ok, we hadden zoveel zitvlees dat het zeer deed, maar de kinderen zijn stil geweest. Zo stil dat we na afloop een compliment kregen van de mensen voor ons. Lief natuurlijk, maar het was vooral ook mazzel denk ik dan.

De reis zelf was super. Door de warmte waren middagslaapjes wel een must, en het was even wennen om iedere dag zo’n 33 graden te hebben. Maar de omgeving, het eigen zwembad en het gesjans van baby met Antilliaanse, Amerikaanse en Nederlandse vrouwen was het allemaal waard. We zijn net terug, dus na een beetje opruimen nu wat uitrusten. Vroeg eten, en vroeg naar bed.

Nog wat tips voor lange vluchten met een baby of klein kind: Zorg voor voldoende voeding aan boord (je mag gewoon babyvoeding meenemen), Jetkids Bedbox (je maakt van een stoel een klein bedje en je kunt je peuter/kleuter erop rondrijden wat ze zelf geweldig vinden), op Schiphol heb je een babylounge waar je kunt relaxen met je baby inclusief verschoningstafels en speelboxen. Koop wat kleine cadeautjes voor je peuter/kleuter waarmee je ze kunt verrassen als het stilzitten lastig wordt. En accepteer dat er een keer geschreeuwd wordt, hoe relaxter je er zelf in staat, hoe sneller je kind ook weer rustig is. En geniet van deze nieuwe ervaringen voor je kind!

Verre reis met kleine kinderen

Blessure nummer 1

Jaja afgelopen week was hij daar dan: de allereerste sportblessure! Sinds een aantal weken doet onze peuterpuber aan tuimeljudo. Hij vindt het geweldig en wil het liefste iedere dag. Ze leren vallen, krijgen basisoefeningen om straks te kunnen judoën en natuurlijk zijn ze heel veel spelletjes aan het doen. Ik vind het fijn want hij wordt zo weerbaarder en leert respectvol omgaan met anderen. Hij vindt het dus vooral leuk om te rennen, duikelen en te stoeien.

Afgelopen week kwam onze peuterpuber ineens met een slepend voetje naar buiten. Bovenop was het al goed rood en flink gezwollen. De judoleraar kwam erachteraan. Hij had niet gezien wat er gebeurd was, maar had het vermoeden dat er een ander kindje op zijn voet was gevallen. Onze peuterpuber hield zich nog groot maar je kon aan alles zien dat het zeer deed. Omdat de buurvrouw de bakfiets bijhad kon hij naar huis taxiën. En wij er wandelend achteraan.

Thuis kwamen de dikke tranen uiteraard. Ijs was geen optie, dat vind hij alleen maar heel vervelend. Dus we hebben het aangekeken. Zelfs de deken in bed deed hem pijn, dus dikke sokken aan en voeten buiten de deken. De volgende dag wilde hij er absoluut niet op lopen. Nou ja, hij wilde toch wel even heel graag dansen (iets wat hij iedere dag doet) maar in de middag was het weer helemaal klaar. Dus mij man toch maar even met de huisarts gebeld. Omdat er geen verkleuring in de voet te zien was, alleen maar een verdikking, en we druk konden geven op de tenen, werd een breuk gelijk uitgesloten. Dat vermoeden hadden we al. Na twee dagen hinkelen, kruipen en vermijden van de voet ging het gelukkig al weer beter. Nu, een halve week later loopt en danst hij er weer op. Rennen is nog een brug te ver maar ik ben al blij dat de voet waarschijnlijk maar licht gekneusd is. Eerste echte sportblessure in de pocket, waarschijnlijk zullen er velen volgen!

Blessure nummer 1

Logeren

De allereerste keer logeren van je kindje is wel een dingetje. Omdat wij een feestje hadden was het de beurt aan baby om voor het eerst te gaan logeren. Hij is nu 8 maanden en slaapt sinds deze week het klokje rond. Heerlijk! Maar goed, dan is het nog de vraag wat hij op een andere plek doet. Zijn broer vond het in ieder geval geweldig. Peuterpuber gaat vaker logeren, die vindt het super bij zijn opa en oma. En nu samen met zijn broertje is helemaal leuk.

We aten met zijn allen gisteren bij opa en oma. De plek waar ze zouden blijven slapen. Omdat we binnenkort op vakantie gaan heb ik een Deryan tentje overgenomen en dit was een mooi moment om deze uit te testen. Mijn moeder heeft hem vervolgens na zijn flesje naar bed gebracht. Dit ging niet gelijk zonder slag of stoot, maar na wat gewieg en gewandel had ze hem rustig en ging hij zonder verdere problemen zijn tentje in. Dat is heerlijk vertrekken als je weet dat die kleine rustig is gaan slapen. Van peuterpuber weet ik al dat dit bij opa en oma geen enkel probleem is.

Wij zijn vertrokken naar het feestje en omdat dit bij mijn beste vriendin was en we elkaar veel te weinig zien, werd het laat. Iets later dan normaal werd ik vanochtend wakker met de mededeling op de telefoon dat beide jongens klokje rond hadden geslapen. Zo’n fijn gevoel. Ze komen vandaag pas weer tegen bedtijd thuis. Het voelt raar, wakker worden in een ‘ leeg’ huis. Maar het is fijn om te weten dat ook de baby het ‘pikt’ om op een andere plek zonder papa en mama te slapen, en dat de wereld dan niet vergaat!

Logeren