Sinterklaasstress

Wauw! Ook hier is het toegeslagen: de Sinterklaasstress. Ik vond dat het tot nu toe altijd wel mee viel. Maar wat een verschil nu onze kleuter op school zit. Sinterklaas is drie weken in het land en ik begrijp nu maar al te goed dat er ouders zijn die dat wel errug lang vinden!

Waar we tot nu toe maar een paar momenten met deze bijzondere man hadden, wordt onze kleuter nu elke dag met Sinterklaas geconfronteerd. Hij zal uiteraard zelf zeggen dat dit superleuk is. Maar daar dacht ik halverwege deze week wel even anders over. Ik merkte al dat hij moe oogde, zelf zei hij ook al verschillende keren dat hij moe was. En toch was er niets anders aan de routine rondom schoolweken. Hij slaapt goed, gaat op tijd naar bed en heeft het naar zijn zin op school.

Maar toch merk je dat hij met zijn gedachten heel erg bij de Sint en zijn Pieten zit. Vanuit het niets zingt hij de hele dag Sinterklaasliedjes, hij is buitengewoon onder de indruk van de viering op mijn werk en natuurlijk moeten we iedere avond het Sinterklaasjournaal kijken. Maar hij klaagt niet over spanning. Nee, dat kwam er deze week op een andere manier (letterlijk) uit. Na een schooldag en Sinterklaasviering op mijn werk werd het hem teveel. ’s Avonds hoor ik hem vanuit zijn bed roepen. ‘ Mama ik moet spugen’. Nou, dat had hij dus al gedaan. Hij was zo van slag, dat hij de volgende ochtend niet eens meer wist welke cadeaus hij en zijn broertje hadden gekregen (de verwondering van opnieuw het speelgoed zien was wel grappig. Net alsof hij voor de tweede keer het cadeau had gehad).

Vandaag ziet hij Sint en zijn Pieten weer, bij de familie. Ik probeer nu alles daaromheen zo tam mogelijk te doen. Geen speelafspraakjes, thuis lekker hangen op de bank en heel veel met papa en mama knuffelen (dat mag nu nog gelukkig). Maar ik kijk al wel uit naar 5 december, nou ja 6 december eigenlijk. Hopelijk is hij er volgend jaar wat beter tegen bestand.

Sinterklaasstress

En toen belde de juf

Ben je ooit wel eens gebeld door de leraar van je kind tijdens schooltijd? Bij mij ging vanmiddag rond 12:45 de telefoon. Een nummer uit de buurt. Toen ik opnam hoorde ik aan de kant. “Hoi met de juf van je zoon”. Mijn eerste gedachte was gelijk: dat kan niet goed zijn.  Gelijk daarna: ach misschien wil ze gewoon iets weten. Meer tijd had ik niet om na te denken. De boodschap was als volgt. Er is een botsing geweest en hij is bij zijn mond geraakt. Er was veel bloed, maar bij zijn tanden ziet het er allemaal goed uit. Hij trilt nog wel heel erg.

Gelukkig is het een dag dat ik thuis ben. Ik vraag haar gelijk of dat ze wil dat ik kom. Zij legt de vraag bij mijn zoon neer. Vervolgens hoor ik haar zeggen “hij krijgt weer tranen in zijn ogen”. Ik zeg dat ik er gelijk aan kom. Mijn jongste ligt te slapen, en wij wonen op 3 minuten wandelen van de school. Dus ik vertrek gelijk. Tijdens het lopen bel ik mijn man op om hem het verhaal te vertellen en eventueel stand-by te zetten mocht er iets meer aan de hand zijn.

Bij mijn aankomst gaat de klas net naar binnen waar mijn zoon al zit met de juf. De meiden uit de klas gaan gelijk vragen of hij zich al beter voelt. Later vraag ik aan hem of de kindjes lief voor hem waren. Dat waren ze, en er was ook een kindje geschrokken. Dat was de jongen die betrokken was bij de botsing. Want wat was er gebeurd: die jongen had een schep in zijn hand en niet gezien dat mijn zoon vlakbij stond. Die schep kreeg hij dus hard tegen zijn mond. En dat zal er best even akelig uitgezien hebben.

Thuis controleer ik zijn mond nog een keer. Inmiddels heef hij mij verteld wat er is gebeurd. Hij praat, loopt zelf met me mee (de fiets moest ik aan mijn andere hand meenemen) en zijn tanden zitten stevig in zijn mond. Hij vertelt ook dat hij alleen op zijn mond is geraakt. Niet op zijn neus, voorhoofd of kin. Mijn conclusie is dat zijn lip is opengebarsten, en een lip bloedt erg dus het lijkt al snel heel heftig. Buiten een hele dikke bovenlip is er verder weinig te zien. Na rustig op de bank een filmpje gekeken te hebben, komen de praatjes weer terug. Hij voelt zich weer een stuk beter, en morgen is het gewoon weer school! (hopelijk zonder telefoontje).

En toen belde de juf

Loslaten, zelfstandig worden

Op Facebook gaat momenteel een filmpje rond waarbij het loslaten van je kind centraal staat. Dat heeft voor mij nog altijd een ver van mijn bed show geleken. Tuurlijk weet je dat er een moment komt dat je een zelfstandig mens hebt gevormd, tenminste dat is de bedoeling van het ouderschap lijkt me. Maar dat die momentjes die daar dus aan vooraf gaan meer met me doen dan verwacht verraste me een beetje.

Het voor het eerst naar school gaan vond ik alleen maar mooi. Mijn 4-jarige kleuter vindt het er geweldig en gaat graag naar school. Dat hij alleen binnen een half jaar al zou besluiten dat het zo leuk is, dat gedag zeggen er niet meer in zit. Dat verraste me. Tot deze week kreeg ik standaard een knuffel en een kus en werd er gezwaaid bij het raam. Nou ja, dat laatste werd de afgelopen tijd al wat minder. Maar deze week gaf ik hem zijn melk (om in de krat voor de koelkast te kunnen zetten) en voordat ik me omdraaide zat hij al op zijn stoeltje aan de andere kant van de klas. Een beetje verbouwereerd bleef ik staan en vroeg me af of ik hem nog even zou roepen. Vorig jaar gebeurde het namelijk nog wel eens dat hij hard begon te huilen als hij niet genoeg afscheidskussen had gehad. Ik besloot dat niet te doen, en liep naar het raam om te zwaaien. Maar ook daar geen enkele reactie.

In de avond vroeg ik aan hem of hij door had dat hij mama geen kus en knuffel meer had gegeven bij het naar de klas gaan. Volmondig zei hij “ja” ! Een dag later gebeurde inderdaad precies hetzelfde. Ik houd mezelf voor dat het alleen maar fijn is dat hij er zo op zijn plek is, en dat afscheid nemen niet nodig is. Dat het een normale routine is, en dat mama er alleen nog is voor het meelopen naar school. Toch stond ik de afgelopen dagen met een soort leeg, ontheemd gevoel. Waarbij ik mezelf gelijk de vraag stelde: gaf ik hem nu een kus en knuffel voor hem, of deed hij dat eigenlijk voor mij? Het zal ergens in het midden gelegen hebben. Ik ga maar even wennen aan deze nieuwe situatie…..

Loslaten, zelfstandig worden

Kriebelbeestjes

Sorry, bij voorbaat, je gaat namelijk jeuk krijgen als je verder leest. Op de allerlaatste schooldag van het jaar bracht onze kleuter namelijk wat vriendjes mee naar huis. Een hele hoop. Omdat we dit niet snel genoeg doorhadden (het was immers vakantie) waren we binnen ‘notime’ allemaal de klos.

Ik keek raar op toen ik uit mijn haar een klein beestje haalde. Dacht in eerste instantie dat het een vliegje was dat tijdens het fietsen in mijn haar terecht was gekomen. Maar toen ik er nog eentje vond, ben ik mijn man gaan checken. En ja hoor, ook bij hem kroop er wat rond. Net als bij kleuter en onze dreumes. Omdat ik voor dit soort momenten voorbereid wilde zijn had ik al spul in huis. Binnen een uur was iedereen gewassen en gekamd. Behalve ik zelf. Want lang haar en krullen, dat duurde iets langer. Vriendelijk heb ik mijn man verzocht om samen met de kinderen even weg te gaan zodat mama (al scheldend en tierend) haar haren kon kammen met zo’n stom luizenkammetje.

Na een week herhaalde we deze actie voor de zekerheid. En we waren weer kriebelvrij. Een paar weken geleden kreeg ik weer een halve hartverzakking, want in het haar van de jongens zag ik een hoop witte stipjes. De buurvrouw, die ook kleine kinderen heeft, even mee laten kijken en ze bevestigde inderdaad dat het neetjes waren. Zij vertelde me dat het ook alleen de omhulsels kunnen zijn omdat die aan het haar blijven plakken. En aangezien we geen levende diertjes vonden leek dit aannemelijk, maar ik wilde geen risico nemen. Dus opnieuw iedereen in behandeling.

Ik hoop dat we er inmiddels vanaf zijn, hoewel we nog steeds iedere dag even in de haren kijken. Het leverde trouwens ook nog een grappige situatie op. Toen ik met mijn dreumes in de rij stond om luizenspul te halen, stond er een oudere vrouw achter ons die onder de indruk was van de bos krullen van mijn zoontje. Voordat ik ook maar iets kon zeggen, ging er een hand door zijn haar. Je kunt haar gezicht wel voor je zien, toen ik bij de kassa het luizenspul bestelde……(mocht u dit lezen, die keer was dus loos alarm 😉 )

Heb je het verhaal uitgelezen? Nogmaals excuus. Het zal nog wel even kriebelen.

Kriebelbeestjes

Bijna klaar voor school

Volgende week is het zover. Dan is de schoolvakantie voor de regio Zuid voorbij en mag ook onze kleuter terug naar school. Deze keer om echt in groep 1 te beginnen, na een paar maandjes meedraaien als ‘nuldejaars’. En voor mama betekent dit dus ook dat ik bezig ben met de laatste voorbereiding.

Voor de gym zijn er nieuwe schoenen gekocht, want ja, meneer zijn voeten groeien natuurlijk gewoon door dus die waren hoog nodig. Wel een dikke zwarte stift erbij, want hij heeft waarschijnlijk dezelfde goedkope schoentjes als de rest van zijn klas, dus ik moet ze nog even merken. Dat ga ik trouwens ook doen met het extra lunchsetje dat ik heb aangeschaft. Vorig jaar hadden we 1 lunchbox en 1 beker. Maar een extra setje is toch wel handig.

En dan nog in het kader van: het hoeft niet maar leuk is het wel, heb ik zijn eerste vriendenboekje aangeschaft. Vorig jaar mocht hij al bij een klasgenootje in zijn boekje schrijven, maar ik vond de periode te kort om toen al een boekje aan te schaffen. Deze keer heeft hij een heel jaar, dus ook voor hem een boekje. Ik vind het zelf wel leuk. Wij hadden vroeger Poezie-albums. Dat creatieve is er wel af, maar voor later is het toch leuk om te lezen wie er in je klas zat. Omdat onze kleuter naar een kleine school gaat zit hij in een gecombineerde klas (1-2) Dit jaar beginnen ze met ongeveer 20 kindjes in de klas, uiteindelijk zullen het er weer ruim 30 worden (net als afgelopen jaar toen mijn kleuter 1 van de laatste was die kwam aansluiten) Hij heeft er in ieder geval weer zin in. Nog een weekje rust, en dan gaan we weer in het ritme!

Bijna klaar voor school

Muggenbulten

Nu zou ik een heel stuk kunnen schrijven over de warmte en hoe de kinderen daar op reageren. Maar inmiddels hebben ze daar bijna een hele maand aan kunnen wennen. We hebben namelijk een hittegolf van al bijna 30 dagen achter de rug. En hoewel vandaag de temperatuur iets gezakt is, blijft deze boven de 25 graden dus we tellen nog even door. Nee, het warme weer brengt andere probleempjes met zich mee: de mug.

Iedere ochtend luchten we de bovenverdieping door en het liefst ook nog even in de avond. Dat is het moment dat de muggen hun kans zien. En hoewel we alles grondig controleren schiet er af en toe toch eentje tussendoor. En dat resulteerde vannacht in een flink aantal bultjes bij onze dreumes, waarvan twee kanjers op zijn rechtervoet. Omdat hij zijn andere voet gebruikte om te krabben waren de bulten ook nog eens actief geworden en jeukten dus flink. Een hysterische dreumes tot gevolg.

Terwijl ik dus probeerde om hem af te leiden en tegelijkertijd zijn voeten uit elkaar te houden, gilde hij het uit van de jeuk. We smeerden er een beetje azaron op en ik maakte sokjes nat om zijn voeten te koelen. Dit leek even te werken, maar na een half uurtje ging het linkervoetje toch weer langs het rechtervoetje en begon de jeuk opnieuw. We zijn er dus een tijdje zoet mee geweest. Gelukkig besloot dreumes daarna wel door het onweer heen te slapen, tot zijn broer de boel bij elkaar gilde vanwege een mug op zijn kamer!

Muggenbulten

Zoeken naar de juiste straf

Oei wat een strenge titel. Het valt allemaal wel mee hoor. Maar je net schoolgaande kleuter laten luisteren is een hele opgave ben ik de afgelopen maanden achter gekomen. Want naast dat hij met sprongen vooruit is gegaan wat betreft getallen en letters (ineens willen klok kijken, willen schrijven, taakjes in schriftjes doen) wordt hij verbaal ook beter en zoekt hij vaker de confrontatie op. En nu ben ik niet de moeder met het meeste geduld….

Het toppunt was pas geleden. Hij had een hele middag buiten mogen spelen en omdat hij in de avond nog naar judo ging moest hij van mij even tam in onze eigen tuin/huis blijven. Meneer Kleuter keek me aan, vertelde me tot drie keer dat hij toch echt naar het speeltuintje ging en vervolgens zette hij het op een lopen. Omdat mijn dreumes in huis was en voortaan overal bij, op en over klimt kon ik niet achter hem aan. Dus heb ik gewacht tot een geschikt moment om hem terug te halen. Hij mocht direct door naar de trap. Dat levert even wat schreeuw- en krijswerk op, maar echt deren doet het hem niet.

Ik maakte dus een ander plan. Toen ik hem van de trap afhaalde legde ik hem uit dat hij deze keer echt heel stout was geweest en dat mama een nieuwe regel had bedacht: iedere keer dat hij niet luistert en zijn eigen plan trekt, of heel erg brutaal is, mag hij die avond of ochtend niet op zijn tablet. (Ja mijn kind heeft zijn eigen tablet, heel handig, met alleen content voor kleuters) Hij is namelijk gewend dat hij twee keer per dag even wat filmpjes mag kijken. Hoewel hij huilend bleef volhouden dat hij het nooit meer zou doen, werd er die avond geen filmpje gekeken. En dat heeft er ingehakt. Want als zijn oren weer verstopt lijken te zitten, hoef ik eigenlijk alleen maar het woord tablet te zeggen en mijn lieve, snel groter wordende, kleuter kiest eieren voor zijn geld. Nu wachten tot het moment aanbreekt dat hem dit ook niets meer doet….. Fijne vakantie!

Zoeken naar de juiste straf