Zoeken naar de juiste straf

Oei wat een strenge titel. Het valt allemaal wel mee hoor. Maar je net schoolgaande kleuter laten luisteren is een hele opgave ben ik de afgelopen maanden achter gekomen. Want naast dat hij met sprongen vooruit is gegaan wat betreft getallen en letters (ineens willen klok kijken, willen schrijven, taakjes in schriftjes doen) wordt hij verbaal ook beter en zoekt hij vaker de confrontatie op. En nu ben ik niet de moeder met het meeste geduld….

Het toppunt was pas geleden. Hij had een hele middag buiten mogen spelen en omdat hij in de avond nog naar judo ging moest hij van mij even tam in onze eigen tuin/huis blijven. Meneer Kleuter keek me aan, vertelde me tot drie keer dat hij toch echt naar het speeltuintje ging en vervolgens zette hij het op een lopen. Omdat mijn dreumes in huis was en voortaan overal bij, op en over klimt kon ik niet achter hem aan. Dus heb ik gewacht tot een geschikt moment om hem terug te halen. Hij mocht direct door naar de trap. Dat levert even wat schreeuw- en krijswerk op, maar echt deren doet het hem niet.

Ik maakte dus een ander plan. Toen ik hem van de trap afhaalde legde ik hem uit dat hij deze keer echt heel stout was geweest en dat mama een nieuwe regel had bedacht: iedere keer dat hij niet luistert en zijn eigen plan trekt, of heel erg brutaal is, mag hij die avond of ochtend niet op zijn tablet. (Ja mijn kind heeft zijn eigen tablet, heel handig, met alleen content voor kleuters) Hij is namelijk gewend dat hij twee keer per dag even wat filmpjes mag kijken. Hoewel hij huilend bleef volhouden dat hij het nooit meer zou doen, werd er die avond geen filmpje gekeken. En dat heeft er ingehakt. Want als zijn oren weer verstopt lijken te zitten, hoef ik eigenlijk alleen maar het woord tablet te zeggen en mijn lieve, snel groter wordende, kleuter kiest eieren voor zijn geld. Nu wachten tot het moment aanbreekt dat hem dit ook niets meer doet….. Fijne vakantie!

Zoeken naar de juiste straf

Schoolspullen poetsen

Het zou een geniale aflevering kunnen zijn in het nieuwe seizoen van De Luizenmoeder: het einde van het schooljaar en de moeders krijgen een stapel speelgoed/leerspellen mee naar huis om thuis schoon te maken. Eerder in de week hadden we al een mail gekregen dat we op vrijdag wat spullen mee moesten nemen die dan gepoetst mochten worden. Dus ik mijn moeder laten weten dat ze vrijdag wat spullen mee moest nemen als ze mijn kleuter op ging halen van school.

Op vrijdagochtend bracht ik mijn zoon naar school en hij wilde perse op de fiets. Omdat ik wist dat hij opgehaald zou worden door oma wilde ik niet hebben dat zijn fiets op school bleef staan. “Mama, dan neem je de fiets toch terug mee naar huis?” Maar natuurlijk. Dus hij op de fiets. Bij aankomst in de klas bleken alle tafels vol staan met spulletjes. In eerste instantie ging ik hem nog vrolijk uitzwaaien, maar toen zag ik de andere ouders al die spullen naar buiten zeulen. O, die moeten dus nu al mee…..

Toen realiseerde ik me, dat ik ook dat fietsje mee moest nemen. Eerst naar binnen om de spullen te halen. Drie doosjes met spulletjes en een stel platen. Zonder tas (en ik had er ook geen bij) dus zelf balanceren. Bij de uitgang sprak ik een andere nieuwe moeder die een hoop kraaltjes mocht gaan poetsen. ” Ze hebben ons als nieuwe moeders alle rotspulletjes meegegeven”, fluisterde ze me met een knipoog toe. Ik dacht, dat zien we dadelijk wel, eerst die spullen thuis krijgen. Gelukkig spotte ik de buurman met de bakfiets, anders had ik nog een keer op en neer kunnen lopen.

Thuis bleek ik tangramplaten met twee verschillende doosjes tangramstenen te hebben en een kleurenspel met misschien wel vijftig verschillende plaatjes. In totaal misschien wel zo’n 500 losse onderdelen. Ik heb me dus vermaakt op zaterdag. Gelukkig vond mijn kleuter het zo interessant dat hij maar wat graag meehielp. Alles staat dus klaar voor school dinsdag, want eerst nog genieten van een extra dagje weekend (studiedag).

Schoolspullen poetsen

Slapen met geluid

Niet mijn talent, slapen met onbekende geluiden. Daarom slaap ik over het algemeen de eerste nacht op een andere plek ook altijd slecht. En kan ik niet slapen als ik aan het reizen ben. Mijn oudste heeft hier gelukkig geen last van. Die legt zijn hoofd neer en valt in slaap, net als zijn vader.

Bij mijn jongste werkt dit helaas anders en o, wat is het herkenbaar. Dit weekend was er een festival in het dorp. Voor het eerst. En dat ging zowel op vrijdag als op zaterdag door tot 01:30. Voor mij betekende dit wakker liggen tot de muziek weg was. Ik heb namelijk ook nog eens de ‘afwijking’ dat ik continu liedjes probeer te herkennen die voorbij komen. Muziek op de achtergrond betekent dus heel veel onrust. Wij hebben ook geen televisie op de slaapkamer. Dan slaap ik namelijk echt niet als mijn man die aan zou zetten.

Maar de jongste heeft dus hetzelfde. Het hele weekend werd hij regelmatig wakker van de muziek en vervolgens raakte hij gefrustreerd omdat hij niet in slaap kon komen. Een beetje rondlopen hielp en dan sliep hij weer een uurtje waarna het riedeltje opnieuw begon. Ook hij heeft dus de eigenschap om alles bij te willen houden. Nou ja, we hopen dat het de komende weken meevalt met de examenfeestjes. En anders wordt het ook ’s nachts veel lopen en knuffelen. Mocht je nog tips hebben om hier zo relaxed mogelijk mee om te gaan, laat maar horen. P.s. Ik heb oordopjes uiteraard al geprobeerd, maar dan wordt ik helemaal simpel van mijn eigen ademhaling!

Slapen met geluid

Waterpokken

Vorig jaar was ik er al een keer allert op omdat de buurkinderen de waterpokken hadden. Maar toen fietsten mijn zonen er nog tussendoor. Deze keer is het anders. De oudste heeft de waterpakken, en hoe! Zijn romp is helemaal bedekt en op andere plekken zijn de pokken ook te zien. Op zich ben ik daar blij mee, want dat betekent dat hij er hierna ook echt vanaf is.

Toch had ik vanochtend moeite om hem op school achter te laten. Hij was ineens weer zo kwetsbaar in mijn ogen. En hij is ontzettend zelfbewust nu. Een pok zit precies op de plek waar het bandje van zijn Teva zit, dat was dus geen optie. Gelukkig zaten zijn renschoenen wel lekker. Toen ik hem vanavond vroeg of de kindjes iets tegen hem hadden gezegd over de vlekjes zei hij van niet. Dus dit was vooral weer druktemakerij van mama.

De eerste pokken drogen inmiddels, maar er verschijnen ook nog nieuwe. Ik hoop dat het niet te lang gaat duren. Momenteel zegt hij nog geen last van jeuk te hebben. Toch hebben we voor de zekerheid zijn nagels heel kort en liggen de havervlokken klaar. Want ik zou het jammer vinden als hij er littekens aan overhoudt. Toch hoop ik stiekem dat de kleinste ook mee gaat doen. Dan ben ik er namelijk helemaal vanaf. Maar dat zullen we nog even moeten wachten. O, ja heb je toevallig nog goede tips om deze waterpokkenperiode zo goed mogelijk door te komen, kom maar op! Ik lees ze graag!

Waterpokken

Op de fiets naar school

Vandaag wilde onze kleuter op de fiets naar school. Zijn echte fiets. Dus maakte we afspraakjes dat hij zou stoppen als we moesten oversteken en dat hij zou luisteren als mama iets zei. Sinds vorig jaar fietst hij al zonder zijwieltjes, hij was toen 3. Maar omdat hij toen nog te klein was voor de fiets die wij hadden ging op- en afstappen nog niet. Dus moesten wij er wel naast lopen/rennen.

Sinds dit jaar kan hij met zijn voeten bij de grond dus de laatste uitdaging voor zelfstandig fietsen was het starten: het zelf aantrappen. De afgelopen weken werd er veel geoefend, hij fietste mee naar de stad, en vorige week zelfs door het bos waarbij hij totaal zo’n 5 kilometer achterelkaar fietste. Dat heeft hem zelfvertrouwen gegeven want nu kan hij dus zelf ook uit stilstand wegfietsen en staat niets hem in de weg. Vanochtend ging hij dus op zijn fietsje naar school en mama er met de buggy en zijn broertje er achteraan. Netjes gewacht bij het oversteken en het laatste stuk kon hij zelf gaan. Het manoeuvreren langs andere ouders en kindjes ging hem goed af, en bij de fietsenstalling stond zijn vriendje/buurjongen klaar om hem te helpen zijn fiets te parkeren.

Ik vind het heerlijk dat hij dit nu kan. Want zijn oma wilde hem al dolgraag ophalen van school op de fiets, zodat hij zelf mee kon fietsen. Ik heb hem gezegd dat hij binnenkort met mama mee mag fietsen als ik ga hardlopen. Voor papa moet er nog wat snelheid bij. Nu gaan we dus oefenen met verkeersinzicht: want langs de kant fietsen en rekening houden met auto’s, dat is nog best lastig!

Op de fiets naar school

Het eerste schoolreisje

Mijn kleuter zit pas twee maanden op school maar mocht nu al op schoolreisje. Spannend natuurlijk (en niet alleen voor die kleine) Dat er iemand van ons als begeleiding meeging was dan ook een ‘moetje’ (van mijn kant). Gelukkig had mijn man de vrijdag vrij na een week schoolkamp (op zijn school) en kon hij dus mee.

Ik was na een aantal onrustige nachten met dreumes (waar weer een hoektand doorkwam) te moe om me nog echt zorgen te maken over het schoolreisje. Dus ik hield me niet bezig met kleuters die allemaal los in een bus zitten, en hyper door de gangpaden stuiteren. Of, wanneer ze eenmaal op locatie zijn, als kip zonder kop gaan rondrennen, in hun broek plassen, ergens met hun handje tussen komen of buiten gesloten worden. En de ergste, een bus die terug komt zonder jouw oogappel. Allemaal scenario’s die je een 4-jarige (en zijn moeder) niet toewenst.

Maar goed zijn vader ging mee dus er was controle. Hoewel er wel besloten was dat de ouders een groepje kregen zonder hun eigen kind. En dat was niet eens zo’n heel slecht idee want dan kun je van een afstandje een beetje de dynamiek in de groep zien, terwijl je die kans tijdens de lesuren niet hebt. En daar was, als ik mijn man mag geloven, helemaal niets mis mee. Hij had een superdag. Het was zo leuk dat al zijn energie bij het avondeten compleet weg was, maar hij in bed nog wel vol enthousiasme over zijn dag kon vertellen. Het was een keer even mis. Toe een ander kindje zijn tas in zijn gezicht gooide. Gelukkig is er niets van te zien, want deze week komt de schoolfotograaf. Ook weer een eerste keer!

Het eerste schoolreisje

Hoe ga je om met de dood?

Ok, het is niet echt de meest vrolijke titel, maar het was voor ons wel heel actueel afgelopen week. Vorige week kwam opa-opa (opa mondharmonica) te overlijden. De opa van mijn man. En hoewel het overlijden bij het leven hoort, is het heel verdrietig en ook lastig. Want hoe leg je een kleuter uit dat hij iemand nooit meer in het echt zal zien?

Op de ochtend van opa zijn overlijden lichtte ik mijn man in met de zin: “Opa is overleden”. Onze kleuter kwam net van de trap af en vroeg welke opa het was. Hij dacht namelijk eerst aan een van onze vaders. Dus ik heb hem uitgelegd dat het om opa-opa ging (zo noemen we de overgrootopa’s) Toen hij door had om wie het ging, zei hij: “Dus ik zie hem nooit meer?” Ik zei: “nee je ziet hem nooit meer in het echt, maar we kunnen hem nog wel een bezoekje brengen op de plek waar hij is.”

Daarna kwam het overdenken, want wat als hij met nog meer vragen komt. Hoe leg je dood gaan en afscheid nemen uit? Nu zitten we in de familie met allemaal kindjes in dezelfde leeftijd dus konden we mooi een beetje overleggen. Ik heb besloten om vragen zo eerlijk mogelijk te beantwoorden, maar nog heel minimalistisch. Dit is alleen niet echt nodig geweest. Kleuter en dreumes zijn niet mee geweest naar het afscheid. Dat leek ons geen meerwaarde. Dus de oudste ging gewoon naar school en mijn moeder kwam op de jongste passen. Na afloop, toen we weer thuis waren, heb ik mijn oudste het gedenkkaartje met de foto van opa-opa gegeven. En daarbij verteld dat we afscheid hadden genomen van opa. Hij heeft er een tijdje mee gezeten en stil naar gekeken. Toen gaf hij hem weer aan mij.

Hoe ga je om met de dood?