Chaos in mijn hoofd

Moeder zijn is superleuk. Ik vind het tenminste echt een verrijking en ik ben dol op mijn jongens. Maar het lijkt ook echt je hersenen op te eten. Ik was altijd een soort van wandelende encyclopedie. Onthield alles wat ik zag. Hield geen agenda bij, want die had ik in mijn hoofd. En lijstjes waren ook taboe. Ik vergat niets!

Zo, is dat even veranderd! Vandaag was weer een nieuw hoogtepunt in mijn ‘het-is-chaos-in-mijn-hoofd’ verhaal. Het is studiedag, dus ik heb zowel mijn peuter als mijn kleuter thuis. Heel gezellig, want relaxed opgestaan, samen spelletjes gespeeld, gepuzzeld. Wat was weggewerkt en natuurlijk boodschappen gedaan. Samen met de jongens naar de supermarkt, ieder een kinderkarretje, ging het vrij vlot. Daarna op de fiets terug naar huis. Het eten voor morgen ook alvast bij.

Toen ik de boodschappen aan het opruimen was ging er ineens een lichtje branden. Ik had naast de tas toch nog iets mee moeten dragen? Denk, denk, denk. O, nee, dat gigantische pak luiers! En omdat ik altijd scan had ik ze afgerekend, maar ik besefte me dat ik ze bij de kassa al niet meer bij me had. Waar was die luiertas van ruim 10 euro dan gebleven? En toen brandde er wederom een lampje. Tijdens het broodjes scheppen heb ik deze neergezet. Snel even met onze plaatselijke Jumbo gebeld en ja hoor, bij de bakkerij stond inderdaad een grote zak luiers. Dus, hup, allebei de jongens deze keer de auto in (geen zin meer om nog op de fiets te gaan) en mijn oudste het woord laten voeren bij de servicebalie over hoe vergeetachtig zijn mama wel niet is. Eind goed, al goed. Maar iets minder chaos is ook prima!

Chaos in mijn hoofd

Het kinderfeestje

Het is zover! Het allereerste kinderfeestje komt er aan. Onlangs is de jongste 2 jaar geworden. (Ik heb nu dus een kleuter en een peuter in huis) En dat is allemaal nog vrij rustig. Gewoon zijn verjaardag vieren op de dag zelf en trakteren op het Kinderdagverblijf. Maar over een maand is het de beurt aan de oudste. En met zijn vijfde verjaardag in het verschiet komt er ook het eerste kinderfeestje aan.

Terwijl mijn man een avondje schaatsen is, ga ik me dus maar eens verdiepen in het fenomeen kinderfeest. Op welke dag, van hoe laat tot hoe laat, en hoe ver van tevoren geef je de uitnodigingen mee? O ja, ook nog: hoe zien die er uit, en deel je die uit in de klas of is dat ‘not done’ en bezorg je ze (voor zover de adressen bekend zijn) bij de kinderen thuis?

Ik ben mijn kleuter alvast aan het ondervragen wie hij graag wil uitnodigen. Momenteel hebben we het aantal nog niet vastgesteld. Hoewel ik ook al hoorde dat er ouders zijn die de leeftijd van het kind aanhouden voor het aantal kinderen. Is ook een mooie gedachte. We hebben al wel een idee voor het feestje zelf: gewoon lekker apenkooien in een gymzaal. Ik denk dat Pinterest de komende tijd mijn beste vriendin gaat zijn. Op zoek naar leuke uitnodigingen, traktaties en misschien zelfs wel versieringen of verkledingen.  Maar mocht jij dit lezen en goede ideeën hebben….ik hoor ze graag!

Het kinderfeestje

Sinterklaasstress

Wauw! Ook hier is het toegeslagen: de Sinterklaasstress. Ik vond dat het tot nu toe altijd wel mee viel. Maar wat een verschil nu onze kleuter op school zit. Sinterklaas is drie weken in het land en ik begrijp nu maar al te goed dat er ouders zijn die dat wel errug lang vinden!

Waar we tot nu toe maar een paar momenten met deze bijzondere man hadden, wordt onze kleuter nu elke dag met Sinterklaas geconfronteerd. Hij zal uiteraard zelf zeggen dat dit superleuk is. Maar daar dacht ik halverwege deze week wel even anders over. Ik merkte al dat hij moe oogde, zelf zei hij ook al verschillende keren dat hij moe was. En toch was er niets anders aan de routine rondom schoolweken. Hij slaapt goed, gaat op tijd naar bed en heeft het naar zijn zin op school.

Maar toch merk je dat hij met zijn gedachten heel erg bij de Sint en zijn Pieten zit. Vanuit het niets zingt hij de hele dag Sinterklaasliedjes, hij is buitengewoon onder de indruk van de viering op mijn werk en natuurlijk moeten we iedere avond het Sinterklaasjournaal kijken. Maar hij klaagt niet over spanning. Nee, dat kwam er deze week op een andere manier (letterlijk) uit. Na een schooldag en Sinterklaasviering op mijn werk werd het hem teveel. ’s Avonds hoor ik hem vanuit zijn bed roepen. ‘ Mama ik moet spugen’. Nou, dat had hij dus al gedaan. Hij was zo van slag, dat hij de volgende ochtend niet eens meer wist welke cadeaus hij en zijn broertje hadden gekregen (de verwondering van opnieuw het speelgoed zien was wel grappig. Net alsof hij voor de tweede keer het cadeau had gehad).

Vandaag ziet hij Sint en zijn Pieten weer, bij de familie. Ik probeer nu alles daaromheen zo tam mogelijk te doen. Geen speelafspraakjes, thuis lekker hangen op de bank en heel veel met papa en mama knuffelen (dat mag nu nog gelukkig). Maar ik kijk al wel uit naar 5 december, nou ja 6 december eigenlijk. Hopelijk is hij er volgend jaar wat beter tegen bestand.

Sinterklaasstress

En toen belde de juf

Ben je ooit wel eens gebeld door de leraar van je kind tijdens schooltijd? Bij mij ging vanmiddag rond 12:45 de telefoon. Een nummer uit de buurt. Toen ik opnam hoorde ik aan de kant. “Hoi met de juf van je zoon”. Mijn eerste gedachte was gelijk: dat kan niet goed zijn.  Gelijk daarna: ach misschien wil ze gewoon iets weten. Meer tijd had ik niet om na te denken. De boodschap was als volgt. Er is een botsing geweest en hij is bij zijn mond geraakt. Er was veel bloed, maar bij zijn tanden ziet het er allemaal goed uit. Hij trilt nog wel heel erg.

Gelukkig is het een dag dat ik thuis ben. Ik vraag haar gelijk of dat ze wil dat ik kom. Zij legt de vraag bij mijn zoon neer. Vervolgens hoor ik haar zeggen “hij krijgt weer tranen in zijn ogen”. Ik zeg dat ik er gelijk aan kom. Mijn jongste ligt te slapen, en wij wonen op 3 minuten wandelen van de school. Dus ik vertrek gelijk. Tijdens het lopen bel ik mijn man op om hem het verhaal te vertellen en eventueel stand-by te zetten mocht er iets meer aan de hand zijn.

Bij mijn aankomst gaat de klas net naar binnen waar mijn zoon al zit met de juf. De meiden uit de klas gaan gelijk vragen of hij zich al beter voelt. Later vraag ik aan hem of de kindjes lief voor hem waren. Dat waren ze, en er was ook een kindje geschrokken. Dat was de jongen die betrokken was bij de botsing. Want wat was er gebeurd: die jongen had een schep in zijn hand en niet gezien dat mijn zoon vlakbij stond. Die schep kreeg hij dus hard tegen zijn mond. En dat zal er best even akelig uitgezien hebben.

Thuis controleer ik zijn mond nog een keer. Inmiddels heef hij mij verteld wat er is gebeurd. Hij praat, loopt zelf met me mee (de fiets moest ik aan mijn andere hand meenemen) en zijn tanden zitten stevig in zijn mond. Hij vertelt ook dat hij alleen op zijn mond is geraakt. Niet op zijn neus, voorhoofd of kin. Mijn conclusie is dat zijn lip is opengebarsten, en een lip bloedt erg dus het lijkt al snel heel heftig. Buiten een hele dikke bovenlip is er verder weinig te zien. Na rustig op de bank een filmpje gekeken te hebben, komen de praatjes weer terug. Hij voelt zich weer een stuk beter, en morgen is het gewoon weer school! (hopelijk zonder telefoontje).

En toen belde de juf

Loslaten, zelfstandig worden

Op Facebook gaat momenteel een filmpje rond waarbij het loslaten van je kind centraal staat. Dat heeft voor mij nog altijd een ver van mijn bed show geleken. Tuurlijk weet je dat er een moment komt dat je een zelfstandig mens hebt gevormd, tenminste dat is de bedoeling van het ouderschap lijkt me. Maar dat die momentjes die daar dus aan vooraf gaan meer met me doen dan verwacht verraste me een beetje.

Het voor het eerst naar school gaan vond ik alleen maar mooi. Mijn 4-jarige kleuter vindt het er geweldig en gaat graag naar school. Dat hij alleen binnen een half jaar al zou besluiten dat het zo leuk is, dat gedag zeggen er niet meer in zit. Dat verraste me. Tot deze week kreeg ik standaard een knuffel en een kus en werd er gezwaaid bij het raam. Nou ja, dat laatste werd de afgelopen tijd al wat minder. Maar deze week gaf ik hem zijn melk (om in de krat voor de koelkast te kunnen zetten) en voordat ik me omdraaide zat hij al op zijn stoeltje aan de andere kant van de klas. Een beetje verbouwereerd bleef ik staan en vroeg me af of ik hem nog even zou roepen. Vorig jaar gebeurde het namelijk nog wel eens dat hij hard begon te huilen als hij niet genoeg afscheidskussen had gehad. Ik besloot dat niet te doen, en liep naar het raam om te zwaaien. Maar ook daar geen enkele reactie.

In de avond vroeg ik aan hem of hij door had dat hij mama geen kus en knuffel meer had gegeven bij het naar de klas gaan. Volmondig zei hij “ja” ! Een dag later gebeurde inderdaad precies hetzelfde. Ik houd mezelf voor dat het alleen maar fijn is dat hij er zo op zijn plek is, en dat afscheid nemen niet nodig is. Dat het een normale routine is, en dat mama er alleen nog is voor het meelopen naar school. Toch stond ik de afgelopen dagen met een soort leeg, ontheemd gevoel. Waarbij ik mezelf gelijk de vraag stelde: gaf ik hem nu een kus en knuffel voor hem, of deed hij dat eigenlijk voor mij? Het zal ergens in het midden gelegen hebben. Ik ga maar even wennen aan deze nieuwe situatie…..

Loslaten, zelfstandig worden

Kriebelbeestjes

Sorry, bij voorbaat, je gaat namelijk jeuk krijgen als je verder leest. Op de allerlaatste schooldag van het jaar bracht onze kleuter namelijk wat vriendjes mee naar huis. Een hele hoop. Omdat we dit niet snel genoeg doorhadden (het was immers vakantie) waren we binnen ‘notime’ allemaal de klos.

Ik keek raar op toen ik uit mijn haar een klein beestje haalde. Dacht in eerste instantie dat het een vliegje was dat tijdens het fietsen in mijn haar terecht was gekomen. Maar toen ik er nog eentje vond, ben ik mijn man gaan checken. En ja hoor, ook bij hem kroop er wat rond. Net als bij kleuter en onze dreumes. Omdat ik voor dit soort momenten voorbereid wilde zijn had ik al spul in huis. Binnen een uur was iedereen gewassen en gekamd. Behalve ik zelf. Want lang haar en krullen, dat duurde iets langer. Vriendelijk heb ik mijn man verzocht om samen met de kinderen even weg te gaan zodat mama (al scheldend en tierend) haar haren kon kammen met zo’n stom luizenkammetje.

Na een week herhaalde we deze actie voor de zekerheid. En we waren weer kriebelvrij. Een paar weken geleden kreeg ik weer een halve hartverzakking, want in het haar van de jongens zag ik een hoop witte stipjes. De buurvrouw, die ook kleine kinderen heeft, even mee laten kijken en ze bevestigde inderdaad dat het neetjes waren. Zij vertelde me dat het ook alleen de omhulsels kunnen zijn omdat die aan het haar blijven plakken. En aangezien we geen levende diertjes vonden leek dit aannemelijk, maar ik wilde geen risico nemen. Dus opnieuw iedereen in behandeling.

Ik hoop dat we er inmiddels vanaf zijn, hoewel we nog steeds iedere dag even in de haren kijken. Het leverde trouwens ook nog een grappige situatie op. Toen ik met mijn dreumes in de rij stond om luizenspul te halen, stond er een oudere vrouw achter ons die onder de indruk was van de bos krullen van mijn zoontje. Voordat ik ook maar iets kon zeggen, ging er een hand door zijn haar. Je kunt haar gezicht wel voor je zien, toen ik bij de kassa het luizenspul bestelde……(mocht u dit lezen, die keer was dus loos alarm 😉 )

Heb je het verhaal uitgelezen? Nogmaals excuus. Het zal nog wel even kriebelen.

Kriebelbeestjes

Bijna klaar voor school

Volgende week is het zover. Dan is de schoolvakantie voor de regio Zuid voorbij en mag ook onze kleuter terug naar school. Deze keer om echt in groep 1 te beginnen, na een paar maandjes meedraaien als ‘nuldejaars’. En voor mama betekent dit dus ook dat ik bezig ben met de laatste voorbereiding.

Voor de gym zijn er nieuwe schoenen gekocht, want ja, meneer zijn voeten groeien natuurlijk gewoon door dus die waren hoog nodig. Wel een dikke zwarte stift erbij, want hij heeft waarschijnlijk dezelfde goedkope schoentjes als de rest van zijn klas, dus ik moet ze nog even merken. Dat ga ik trouwens ook doen met het extra lunchsetje dat ik heb aangeschaft. Vorig jaar hadden we 1 lunchbox en 1 beker. Maar een extra setje is toch wel handig.

En dan nog in het kader van: het hoeft niet maar leuk is het wel, heb ik zijn eerste vriendenboekje aangeschaft. Vorig jaar mocht hij al bij een klasgenootje in zijn boekje schrijven, maar ik vond de periode te kort om toen al een boekje aan te schaffen. Deze keer heeft hij een heel jaar, dus ook voor hem een boekje. Ik vind het zelf wel leuk. Wij hadden vroeger Poezie-albums. Dat creatieve is er wel af, maar voor later is het toch leuk om te lezen wie er in je klas zat. Omdat onze kleuter naar een kleine school gaat zit hij in een gecombineerde klas (1-2) Dit jaar beginnen ze met ongeveer 20 kindjes in de klas, uiteindelijk zullen het er weer ruim 30 worden (net als afgelopen jaar toen mijn kleuter 1 van de laatste was die kwam aansluiten) Hij heeft er in ieder geval weer zin in. Nog een weekje rust, en dan gaan we weer in het ritme!

Bijna klaar voor school